หลี่เสี่ยวหงโกรธจนควันออกหู
ไอ้ยามนี่รู้จักพวกเธอ แต่ยังกล้าพูดจาแบบนี้!
นี่มันไม่เห็นตระกูลหลี่อยู่ในสายตาเลยนี่หว่า!
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?
หรือว่าอิทธิพลของตระกูลหลี่ยังแผ่มาไม่ถึงกองทัพทหาร?
ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเอาซะเลย
นางชี้ไปทางที่หลี่หมู่เพิ่งเดินจากไปด้วยความโมโหสุดขีด
“ไอ้ขยะชั้นต่ำอย่างหลี่หมู่ยังซื้อได้ แล้วทำไมพวกเราจะซื้อไม่ได้!”
ทหารยามแค่นหัวเราะ
“ขอโทษด้วยนะ ม้าของหลี่หมู่ไม่ได้ซื้อ แต่กองทัพแจกให้ฟรีต่างหาก!”
“ใช้สิทธิ์อะไรมาแจก!” คราวนี้หลี่หลานก็ทนไม่ไหว ตะโกนถามเสียงหลง
“เรื่องนั้นฉันไม่จำเป็นต้องอธิบายให้พวกเธอฟัง”
“ฉันจะเตือนเป็นครั้งสุดท้าย ถอยออกไปซะ!”
ทหารยามตวาดเสียงแข็ง ทหารอีกสองคนก็ขยับเข้ามาสมทบ
ทหารทั้งสามจ้องเขม็ง รังสีอำมหิตแผ่ซ่าน
หลี่เสี่ยวหงกับหลี่หลานได้แต่กัดฟันกรอด ยอมถอยออกมาอย่างไม่สบอารมณ์
ทหารยามหมุนตัวกลับไปยืนประจำการ สายตามองตรงไปข้างหน้า
อันที่จริงตามปกติแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องมาต่อล้อต่อเถียงกับพวกเธอให้เสียเวลา
แต่สองคนนี้ดันโง่เองที่เอาแต่เบ่งชื่อตระกูลหลี่
ไปปล้นพรสวรรค์ของหลี่หมู่มาแท้ ๆ แล้วยังมีหน้ามาด่าเขาว่าขยะชั้นต่ำอีก ฟังแล้ว
