่นานก็ตามม้าสีดำตัวนั้นทัน
เขาคว้าหมับเข้าที่แผงคอของมัน แล้วทิ้งน้ำหนักตัวยันพื้นไว้สุดแรง
ม้าสีดำร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด แต่มันก็ยังไม่ยอมหยุดวิ่ง ลากฉินจ้านเย่ไถลไปกับพื้นจนเกิดเป็นรอยทางยาว
ความเร็วของมันลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด
“ขึ้นมา!” ฉินจ้านเย่ตะโกนสั่ง
หลี่หมู่ที่วิ่งตามมาติด ๆ กระโจนขึ้นหลังม้าทันที
ม้าสีดำยิ่งพยศหนัก มันชูสองขาหน้าขึ้นฟ้า
แล้วสะบัดตัวอย่างแรง ดีดหลี่หมู่ปลิวตกลงมาหน้าตาเฉย
ทหารยามรอบ ๆ ไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้
แต่หลี่หมู่ก็ลุกขึ้นมาปีนขึ้นหลังม้าใหม่ โดนดีดตกลงมา แล้วก็ปีนขึ้นไปใหม่ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ฉินจ้านเย่ที่คอยกดหัวม้าไว้ก็เหงื่อแตกพลั่ก
ส่วนหลี่หมู่คลุกฝุ่นจนมอมแมมไปทั้งตัว แต่เวลาที่เขาทรงตัวอยู่บนหลังม้าได้ก็ค่อย ๆ นานขึ้นเรื่อย ๆ
จนกระทั่งครั้งสุดท้าย ฉินจ้านเย่ยอมปล่อยมือจากแผงคอม้า
ม้าสีดำแผดเสียงร้องโหยหวนน่าขนลุก หลี่หมู่ฉุกคิดอะไรบางอย่างได้ เขาคว้า ‘เสื้อคลุมยืดหด’ ออกมาคลุมหัวม้าไว้!
เสียงร้องของม้าสีดำหยุดชะงักลงทันที ร่างกายของมันค่อย ๆ สงบลง
เสียงหอบหายใจหนัก ๆ ของมันดังเป็นจังหวะ ดูท่าทางมันคงจะเหนื่อยเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน
หลี่หมู่
