ไปทั่วประเทศได้ในพริบตา
มันจำกัดอยู่แค่ในเขตการทหารนี้ กับคนกลุ่มนี้เท่านั้น แถมยังต้องดูด้วยว่าคนที่สร้างวิชานี้จะซึมซับไปได้มากแค่ไหน
ต่อให้คนหกเจ็ดสิบคนนี้ทำงานหามรุ่งหามค่ำจนตายไปข้าง เดือนนึงก็ผลิต ‘หลิวหยุนสามสั่น’ ออกมาได้แค่ไม่กี่ร้อยชุด
เดือนนึงเผยแพร่ให้คนได้ไม่กี่ร้อยคน แล้วจะมีสักกี่คนกันที่จะรอดตายเพราะวิชานี้?
แน่นอนว่า คนพวกนี้สามารถนำความเข้าใจเรื่อง ‘หลิวหยุนห้าสั่น’ ไปถ่ายทอดให้นักสร้างวิชาคนอื่น ๆ ฟังต่อได้
แต่พอถ่ายทอดกันเป็นทอด ๆ ความสมบูรณ์ของวิชามันก็จะค่อย ๆ ลดทอนลงไปเรื่อย ๆ จนสุดท้ายก็กลับไปเป็นวิชาระดับต่ำเหมือนเดิมอยู่ดี
นี่แหละคือจุดอ่อนสำคัญของระบบวิชาในประเทศจีน
และเป็นเหตุผลหลักว่าทำไมวิชาถึงได้มีค่ามากกว่าของวิเศษและอาวุธหลายเท่านัก
เว้นเสียแต่ว่า หลี่หมู่จะมีวิธีเผยแพร่วิชาที่ผ่านการปรับปรุงนี้ให้กับทุกเขตการทหารทั่วประเทศ
และสามารถนำไปปฏิบัติได้จริงอย่างมีประสิทธิภาพ ถ้าทำได้แบบนั้น ถึงจะเรียกว่าเป็นผลงานชิ้นโบแดงสะท้านฟ้าจริง ๆ!
ผู้ช่วยหลิวรีบพูดขึ้นมา
“ไม่ต้องถ่อมตัวหรอกครับ การปรับปรุงวิชาที่เป็นที่แพร่หลายอยู่แล้วให้ดีขึ้น มันยากกว่าการสร้างว
