โวยวาย เดี๋ยวก็เงียบกริบ
ผ่านไปตั้งสามชั่วโมงกว่า ผู้ช่วยหลิวกับหลี่หมู่ถึงได้เดินออกมา
ส่วนคนในห้องประชุม หลับปุ๋ยกันหมดทุกคนไม่มีเหลือ
ผู้ช่วยหลิวดูเหนื่อยล้าไม่เบา แต่ประกายในดวงตากลับเจิดจ้าปิดไม่มิด
เขากระซิบกับฉินจ้านเย่
“ท่านผู้บัญชาการฉิน ต้องขออภัยด้วยครับ ท่านหัวหน้าซ่งกับคนอื่น ๆ ซ้อมกันหนักไปหน่อยจนหมดแรง หลับไปแล้วครับ”
“ผมว่ากว่าจะตื่นก็คงอีกหลายชั่วโมงเลยล่ะครับ”
แล้วเขาก็หันมามองหลี่หมู่ด้วยสายตาชื่นชมสุด ๆ
“นักเรียนหลี่หมู่ เธอคืออัจฉริยะด้านกระบองในรอบร้อยปีจริง ๆ”
หลี่หมู่รีบถ่อมตัว
“ผู้ช่วยหลิวก็ชมเกินไปครับ เทียบกับเหล่ายอดฝีมือที่คิดค้นวิชาขึ้นมา ผมก็เป็นแค่เศษฝุ่นเท่านั้นแหละครับ”
หลี่หมู่รู้ดีว่าตัวเองอยู่ตรงจุดไหน
ที่คนพวกนี้อวยเขาสุดลิ่มทิ่มประตู ก็เพราะความเคารพในฐานะคนที่ช่วยแก้ปัญหาที่ยากแสนยากให้พวกเขาได้
คนพวกนี้รู้ซึ้งถึงความลึกล้ำของการเปลี่ยนแปลงนี้ดี!
แต่ต่อให้คนพวกนี้จะเทิดทูนหลี่หมู่เป็นดั่งเทพเจ้า
มันก็เปลี่ยนความจริงที่ว่าวิชานี้มีข้อจำกัดในการเผยแพร่ไม่ได้อยู่ดี
วิชาพวกนี้ต้องใช้คนสร้างขึ้นมา การปรับปรุงวิชาของหลี่หมู่ไม่สามารถเผยแพร่
