ุ้มกันอยู่นี้
ว่ากันว่าเป็นแค่แดนเหวระดับต่ำเท่านั้น
เวลาแปดโมงเช้า รถไฟลอยฟ้าขบวนพิเศษของโรงเรียนเฮยสุ่ยก็พุ่งทะยานแหวกอากาศมาจอดเทียบท่าเหนือป้อมปราการอย่างนิ่มนวล
บริเวณลานกว้างบนป้อมปราการเนืองแน่นไปด้วยผู้คน พวกเขาคือนักเรียน ม.6 จากเขตตะวันออกที่จะเข้าร่วมศึกแรกที่แดนเหวในครั้งนี้
รวม ๆ แล้วก็มาจากโรงเรียนนักรบกว่ายี่สิบแห่ง
ศึกแรกที่แดนเหวจะจัดขึ้นปีละสี่ครั้ง แบ่งตามเขตเหนือ ใต้ ออก ตก ทยอยจัดจนครบภายในหนึ่งเดือน
โดยเกิดจากความร่วมมือของกระทรวงศึกษาธิการ กระทรวงทรัพยากร และกระทรวงกลาโหม
เรียกได้ว่าเป็นงานช้างของวงการการศึกษาเลยทีเดียว
เขตตะวันออกที่หลี่หมู่สังกัดอยู่ คือคิวแรกของปีนี้
ทันทีที่นักเรียนโรงเรียนเฮยสุ่ยลงจากรถไฟ เจ้าหน้าที่ฝ่ายสนับสนุนที่สแตนด์บายรออยู่แล้วก็เข้ามาจัดระเบียบทันที
ให้นักเรียนแต่ละโรงเรียนต่อแถวลงทะเบียน เพื่อเตรียมตัวเข้าสู่แดนเหว
“เหล่าจ้าว เหล่าจ้าว!”
หัวหน้าห้องทะเบียนร้องทักจ้าวชิงซานด้วยรอยยิ้มแป้นแล้น
“อ้าว เหล่าหม่า! เหนื่อยหน่อยนะ!”
จ้าวชิงซาน รูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาเข้มดุดัน หนวดเคราเฟิ้ม ยืนหาววอด ๆ ทักทายกลับ
“เป็นไง? ฉันนี่ใจป้ำสุด ๆ ไปเลยใช่ไหม?”