เหล่าหม่าเดินเข้าไปกระแซะจ้าวชิงซาน พลางหัวเราะหึ ๆ
“ห๊ะ? ใจป้ำอะไร?” จ้าวชิงซานทำหน้างง
“จุ๊ ๆ ๆ? แกล้งโง่เหรอ? แกนึกว่าฉันจะฉวยโอกาสไถเหล้าชั้นดีของแกสักสองขวดรึไง? แกประเมินฉันต่ำไปแล้วเว้ย!”
“ที่ฉันส่งหลี่หมู่ไปอยู่ห้องแกน่ะ เพราะเห็นแก่ความเป็นเพื่อนแท้ของเราล้วน ๆ!”
เหล่าหม่าใช้หลังมือตบอกจ้าวชิงซานดังปุบ ๆ
จ้าวชิงซานกะพริบตาปริบ ๆ
“เดี๋ยวนะ… แกพูดอะไรของแกเนี่ย ฉันงงไปหมดแล้ว ส่งหลี่หมู่อะไรมาให้ฉัน?”
“หืม?” เหล่าหม่าทำหน้าฉงน
“หืม?” จ้าวชิงซานฉงนคูณสอง!
“ก็เมื่อวานไง! มีเด็กนักเรียนระดับหวงขั้นหนึ่งระดับสูงย้ายเข้ามา ฉันลงทะเบียนรับเข้าเรียนด้วยตัวเองเลยนะ แล้วก็ส่งไปอยู่ห้องแก! ฉันยังบอกให้เขาไปรายงานตัวกับแกเลย!”
เหล่าหม่าเริ่มลนลาน พูดจาลิ้นพันกัน
“ฟ้าผ่าตายเถอะ! ไม่มีใครหน้าไหนมาโผล่หัวรายงานตัวกับฉันเลยสักคน!” จ้าวชิงซานชูสามนิ้วสาบาน
“ฉิบหายล่ะ…”
เหล่าหม่าหน้าซีดเผือด ตาลอยเคว้ง
“ไอ้เด็กเวรนั่น… ไม่ใช่ว่ามาหลอกเอาแพ็กเกจต้อนรับเข้าเรียนแล้วชิ่งหนีหรอกนะ?”
