ขึ้นมาทันที
กลุ่มนักเรียนพากันชูหมัดตะโกนลั่น “ตีได้สวย!”
ช่างแม่งสิวะ คนตะโกนตั้งเยอะตั้งแยะ กฎหมายเอาผิดคนหมู่มากไม่ได้หรอก อยากตะโกนก็ตะโกน มันจะตามแก้แค้นหมดทุกคนได้ไง?
ตอนนี้สมองของซุนหลงขาวโพลนไปหมด
เลือดทะลักออกจากหูเป็นสาย
เสียงวิ้ง ๆ ในหูและในสมองดังสนั่นจนไม่ได้ยินเสียงอะไรจากภายนอกเลย
บนใบหน้าก็มีเลือดซึมออกมาไม่หยุด สภาพหน้ามันตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับหัวหมูช้ำเลือดช้ำหนอง!
ความรู้สึกอัปยศอดสูอย่างถึงที่สุดถาโถมเข้าใส่
ส่วนหลี่เสี่ยวหงที่เพิ่งได้สติก็ฟิวส์ขาดอย่างสมบูรณ์แบบ
นางกรี๊ดลั่น ทำเอากลุ่มนักเรียนที่กำลังโห่ร้องเงียบกริบลงทันที
ตาของหลี่เสี่ยวหงเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมา
“ใครสั่งให้แกสู้กลับ ใครอนุญาตให้แกสู้กลับ! ฉันสั่งให้แกยืนอยู่ตรงนั้น แกฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องรึไง!!”
พูดพลางนางก็เดินจ้ำพรวดเข้าไปหาหลี่หมู่ แล้วเงื้อมือจะตบหน้าเขาทันที
ฝ่ามือที่ตวัดมานั้นไหลลื่นทั้งองศาและแรงเหวี่ยง ราวกับเป็นวิชาการต่อสู้ที่คิดค้นขึ้นมาเองเลยทีเดียว!
แต่น่าเสียดาย หลี่หมู่เร็วกว่านาง!
เพียะ!
หลี่หมู่ตบหน้าหลี่เสี่ยวหงเข้าให้ก่อน
แรงตบมหาศาลจนเห็นฟันซี่หนึ่งกระเด็นหลุดออกจากปากนา
