งชัดเจน
หลี่เสี่ยวหงล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปกองกับพื้นทันที
“หลี่เสี่ยวหง แกจะตอแหลทำไมวะ? ก็เมื่อกี้แกเพิ่งกระซิบข้างหูบอกให้ฉันเอาจริง สั่งสอนไอ้ซุนหลงให้หนัก ๆ ไม่ใช่รึไง?”
“ฉันไม่สนหรอกนะว่าแกกับมันจะมีเรื่องบาดหมางอะไรกัน แต่ใช้ฉันเป็นเครื่องมือแล้วอย่ามาทำเป็นบีบน้ำตาใสซื่อ!”
พูดจบ หลี่หมู่ก็ก้าวเท้ายาว ๆ เดินจากไป
แถมยังจงใจเหยียบหน้าหลี่เสี่ยวหงข้ามไปหน้าตาเฉย
นางมึนตึ้บไปหลายวินาทีด้วยความช็อกสุดขีด
สมองแทบประมวลผลไม่ทัน
คิดให้ตายก็คิดไม่ออกว่าทำไมหลี่หมู่ถึงกล้าตบเธอ แถมยังกล้าขัดคำสั่งเธอด้วย!
แล้วเธอก็จำไม่ได้เลยว่าไปพูดประโยคพรรค์นั้นตอนไหน?
แต่พอนางเห็นสายตาอาฆาตมาดร้ายของซุนหลง ที่เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อและเพลิงโทสะที่ลุกโชน
หลี่เสี่ยวหงก็ตาสว่างทันที… โดนหลี่หมู่ป้ายสีเข้าให้แล้ว!
“ไม่ใช่นะ ฉันไม่ได้พูด ฉันไม่ได้พูดแบบนั้นจริง ๆ นะ!”
หลี่เสี่ยวหงกุมหน้าพยายามอธิบายกับซุนหลง แล้วปรี่เข้าไปพยุงมันขึ้น
“ไสหัวไป!!”
ซุนหลงเตะหลี่เสี่ยวหงล้มกลิ้ง ก่อนจะกุมหน้าเดินโซซัดโซเซวิ่งหนีไปทางห้องพยาบาล
“หลงหลง หลงหลง ฟังฉันอธิบายก่อน!”
หลี่เสี่ยวหงลุกขึ้นอย่างทุลักทุเลแล
