ช้วิชาใด ๆ ก็รู้สึกเหมือนหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ!
ความเข้าใจในวิชานี้ลึกซึ้งทะลุปรอท เหมือนกับตาเฒ่าที่หมกมุ่นฝึกวิชานี้มาสักสี่ห้าสิบปีเลยทีเดียว
“แกกล้าทำร้ายฉันเรอะ??”
ซุนหลงตาเหลือกแทบถลน เค้นคำพูดลอดไรฟัน
คนมีพรสวรรค์ระดับ A อนาคตต้องรุ่งโรจน์แน่นอน
ไปขัดใจมัน วันข้างหน้ามันจะบี้แกที่เป็นแค่นักรบธรรมดาให้ตายยังไง แกยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
พวกที่มาเป็นคู่ซ้อม ไม่ใช่ว่าสู้มันไม่ได้ แต่ไม่กล้าลงมือกับมันต่างหาก
“อ้อ ข้ากล้ามากเลยล่ะ”
หลี่หมู่แสยะยิ้ม ฝีเท้าเบาดุจลม ฟาดก้านไผ่แหวกอากาศเข้าใส่ซุนหลง
คราวนี้ เป้าหมายคือหน้าของมัน!
เพียะ!
เสียงดังฟังชัด รอยปื้นแดงเถือกพาดผ่านหน้าซุนหลงทันที
โดนฟาดด้วยน้ำหนัก 50 ชั่งเข้าที่หน้า ต่อให้ซุนหลงมีวิชาระดับสูงคอยเสริมความแกร่ง ก็ยังรู้สึกวิงเวียนไปชั่วขณะ…
ทั้งลานเงียบกริบ!
ซุนหลงโกรธจนตัวสั่น สะบัดหัวแรง ๆ เอามือลูบรอยเลือดบนหน้า เตรียมจะแหกปากคำราม
เพียะ! เพียะ! เพียะ!
ก้านไผ่ในมือหลี่หมู่กระหน่ำฟาดหน้าซุนหลงรัวเป็นปืนกล ฟาดเอาความโกรธแค้นของมันกลับลงคอไปหมด
ซุนหลงยังไม่ทันได้ด่า ก็ต้องรีบยกหมัดขึ้นปัดป้องสะเปะสะปะ พุ่งเข้าโจมตีหลี่