นี้ คนด้านล่างต่างมีสีหน้าแตกต่างกันไป
พวกเทพหลักต่างตกตะลึง
สัตว์ชีเพี้ยแสดงความเคารพบนใบหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้มากเกินไป ส่วนหนิวลี่ที่ซ่อนตัวอยู่หลังรีเบคก้าเทพธรรมชาติ กลับมีสีหน้าเก้อเขิน
แย่แล้ว เมื่อกี้ยังแกล้งเป็นทูตของเขาอยู่เลย ไม่คิดว่าพลิกหน้ามือเป็นหลังมือ จะเจอตัวจริงเข้า จะทำยังไงดี?
“ฮึ! ช่างหน้าซื่อใจคด!”
“อย่าพูดเรื่อยเปื่อย แกแก่แล้วไม่อยู่ในโลกที่เก้าให้สบาย ๆ วัน ๆ ดี ๆ มาอาณาจักรสัตว์เทพของฉันทำไม? หรือว่ากินอิ่มแล้วไม่รู้จะทำอะไร?”
“ฮึ! วงล้อโชคชะตาที่มีซีซีทิ้งไว้เมื่อก่อน เป็นสิ่งสำคัญในการบรรลุความเป็นอมตะ ฉันมาที่อาณาจักรสัตว์เทพก็เป็นเรื่องปกติ”
“เฮ้! มีซีซีเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ของเผ่าสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ของฉัน วงล้อโชคชะตาที่เธอทิ้งไว้ ไม่ว่าจะพูดยังไง ก็ไม่ถึงคราวที่พวกแกจะมายุ่งหรอกนะ?”
เสียงหัวเราะเยาะดังมาจากแสงสีขาว
“มีซีซีจากไปแล้ว สิ่งที่เธอทิ้งไว้ถือเป็นของไร้เจ้าของ ใครมีวาสนาก็เอาไปได้”
“บ้าเอ๊ย! ของของเผ่าสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ ตลอดไปก็เป็นของเผ่าสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ แกแก่แล้วไร้ยางอาย อยู่มาเป็นล้าน ๆ ปี ช่างเสียเวลาเปล่าที่มีชีวิตอยู่มานาน”
มังกรศักดิ์สิทธิ์ดูเหมือนจะชอบด่าคนเป็นพิเศษ พอจับได้ก็ลงมือหนัก ไม่หยุดเยาะเย้ยถากถาง
“แกเป็นมังกรศักดิ์สิทธิ์ที่เจ้าเล่ห์ มีชื่อเสียงในเรื่องปากร้ายในสามอาณาจักรเบื้องบน ฉันไม่ทะเลาะกับแก เด็กสาวคนนั้น
