ดาจะรักษาได้ง่าย ๆ
ในห้าคนนั้น ชายร่างกำยำที่เป็นหัวหน้ายังคงสงบนิ่ง เขาหันมามองหนิวลี่สายตาเต็มไปด้วยความสงสัย
“สงสัยใช่ไหมว่าทำไมฉันไม่ฆ่าพวกนาย?” หนิวลี่เบ้ปากพูด
“จริง ๆ ฉันแค่ขี้เกียจฆ่า ดูพวกนายสิ เป็นถึงกึ่งเทพหลักแท้ ๆ แต่ดันทำตัวห่วยแตกขนาดนี้ แถมยังรวมตัวกันเละเทะ ทำให้ฉันรู้สึกว่าแม้แต่จะฆ่าพวกนายก็ยังทำให้มือฉันสกปรก”
ชายร่างกำยำสีหน้าเปลี่ยนไป พูดเย็นชาว่า
“จะฆ่าก็ตามสบาย ถ้าท่านต้องการเก็บพวกเราไว้เพื่อดูถูก ก็ฆ่าพวกเราไปเลยดีกว่า”
“ไม่ ไม่ ผมไม่อยากตาย ขอท่านไว้ชีวิตผมด้วย” คนอื่น ๆ กลับหน้าซีดขาวและวิงวอนขอชีวิต
ชายร่างใหญ่มองพี่น้องของเขาด้วยสีหน้าไม่พอใจ แล้วพูดอย่างขุ่นเคือง
“ตอนที่พวกเราสาบานเป็นพี่น้องกัน เราสัญญาว่าจะร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน วันนี้แม้จะพลาดพลั้งตกอยู่ในมือเขา แต่พวกนายจะไร้ศักดิ์ศรีแบบนี้ได้อย่างไร”
“พี่ใหญ่ ใจเย็น ๆ หน่อยเถอะ แม้จะพูดว่าร่วมทุกข์ร่วมสุข แต่พวกเราเป็นเทพ ไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา พวกเรามีชีวิตที่ยืนยาว จะยอมตายง่าย ๆ ได้อย่างไร! ตราบใดที่ท่านยอมปล่อยพวกเรา พวกเรายินดีเป็นทาสรับใช้!”
พี่น้องของชายร่างใหญ่พูดเป็นเสียงเดียวกัน ชายร่างใหญ่โกรธจนพูดไม่ออก แต่แววตาของเขาแสดงชัดเจนว่าเขาไม่ยอมวิงวอนขอชีวิต
หนิวลี่มองดูด้วยความสนใจ ในห้าคนนี้ ยกเว้นชายร่างใหญ่แล้ว คนอื่น ๆ หนิวลี่ไม่เห็นมีอะไรน่าสนใจเลย แค่เทพจอมปลอมเท่านั้น
“ปล่อยพวกนายก็ได้ ใคร
