ไม่อยากตาย รีบไปซะ”
หนิวลี่พูดเสียงเข้ม ไม่อยากมองพวกไร้ค่าพวกนี้อีก
“ขอบคุณท่าน ขอบคุณท่าน”
เทพระดับกึ่งเทพหลักทั้งหลายปิดความดีใจไม่มิด วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว ราวกับเสียดายที่พ่อแม่ไม่ได้ให้กำเนิดขามาอีกสองขา
แต่ชายร่างใหญ่ไม่ได้ไปไหน ยืนอยู่ที่เดิม จ้องหนิวลี่อย่างเย็นชา หนิวลี่รู้สึกสนใจ
“ทำไมนายไม่ไป?”
“ฮึ ในเมื่อถูกท่านจับได้ ผมไม่สามารถหนีไปได้เอง นั่นแสดงว่าผมเป็นเชลย ความเมตตาของท่าน ผมไม่ขอรับ จะฆ่าก็ตามสบาย แต่จะให้ผมอับอาย ไม่มีทาง”
ชายร่างใหญ่มีบุคลิกที่แข็งแกร่งมาก ถึงขั้นไม่เรียกอีกฝ่ายว่า “ท่าน” แล้ว แต่เรียกแค่ “ท่าน” (คำสุภาพทั่วไป)
หนิวลี่ไม่ได้โกรธ กลับยิ่งชื่นชมชายร่างใหญ่ในโลกเก้าภพอมตะเช่นนี้ ยังได้เห็นคนแบบนี้ ช่างน่าประหลาดใจจริง ๆ เมื่อก่อน หนิวลี่อ่านสามก๊ก แม่ทัพผู้กล้าที่ถูกจับได้ก็เป็นเช่นนี้ ชีวิตเป็นเรื่องเล็ก ศักดิ์ศรีเป็นเรื่องใหญ่
“ดี ถ้านายไม่อยากไป ก็ตามมาแล้วกัน” หนิวลี่ไม่สนใจเขาอีก เดินจากไปตรง ๆ
ชายร่างใหญ่มองดูหนิวลี่ด้วยสายตาซับซ้อน กัดฟัน แล้วตามไป เดินทางไปทางตะวันตก ความหนาวเย็นของฟ้าดินยิ่งรุนแรงขึ้น ที่นี่ เทพที่มีพลังยุทธ์อ่อนแอหน่อยแทบทนไม่ไหวกับความหนาวเย็นที่มองไม่เห็นแต่สามารถทำให้หินผาแตกได้
หนิวลี่มองชายร่างใหญ่ที่เดินตามหลังเงียบ ๆ คนนี้มีศักดิ์ศรีจริง ๆ ถึงกับตามเขาเข้ามาลึกในเขตตะวันตก
ต้องรู้ว่าเขตตะวันตกของอาณาจักรสัตว์เทพน
