เข้าใจแจ่มชัด ดุจคนธรรมดาที่กำลังจ้องมองรังมดสักรังหนึ่ง ผู้ใดกันเล่าจะสนใจว่ามดในรังนั้นมีรูปลักษณ์ เป็นเช่นไร?
มรรคผลโอสถทองคำหรือ? วางรากฐานหรือ?
ก็เป็นเพียงความแตกต่างของขนาดมด หาใช่เรื่องที่ควรใส่ใจไม่!
สิ่งที่ทำให้พระองค์ทอดพระเนตรลงมานั้น แท้จริงแล้วคือทั้งรังมด คือผืนฟ้าดินแห่งนี้ ส่วนสิ่งอื่นใด ตั้งแต่ต้นจนจบล้วนไม่อยู่ในขอบเขตที่พระองค์จะใส่ใจ!
“ครืน!”
ครานั้น แผ่นดินเจียงซีทั้งผืนสั่นสะเทือนรุนแรง พระผู้เป็นเจ้าสงบนิ่งยืนไพล่มือไว้ด้านหลัง สายตากวาดมองรอบทิศ ราวกับกำลังรำลึกถึงวันวานอันเกรียงไกรในอดีตกาล
ชั่วขณะถัดมา พระองค์เอื้อนเอ่ย
“กลับมา”
เพียงสองคำอันสงบนิ่ง แถมยังใช้สุรเสียงของโพธิสัตว์เป่าเผิงสุ่ยเยวี่ย ทว่ากลับปลุกเร้าการรับรู้และการตอบสนองจากฟ้าดินทั้งปวงในชั่วพริบตา!
ทว่าการตอบสนองนี้เห็นได้ชัดว่าเปี่ยมไปด้วยความฝืนใจ จนปรากฏนิมิตอันขัดแย้งในผืนฟ้าดิน ด้านหนึ่งฝนโลหิตพรั่งพรูจากสวรรค์ อีกด้านดอกบัวทองผุดงอกจากพื้นพิภพ ภัยพิบัติและความมงคลบังเกิดเคียงคู่ พิลึกพิลั่นถึงขีดสุด จนกระทั่งครู่หนึ่งผ่านไป บรรดานิมิตทั้งปวงจึงมลายหายไปพร้อมกัน
แทนที่ด้วยลำแสงทองคำหนึ่งสาย
ลำแสงนั้นเดิมทีซ่อนเร้นอยู่ในระหว่างฟ้าดิน ทว่าบัดนี้กลับถูกบีบบังคับให้เผยออกมา ภายในแสงฉายภาพนับอนันต์ออกมาให้เห็น
มีมังกรขดพันนครทองคำ มหานครหยกสูงตระหง่าน
มีขุนนางร้อยตำแหน่งเข้าเฝ้า บ้านเรือนนับ
