บทที่ 517 การสังหารครั้งหนึ่ง
“คุณพ่อมอร์ คุณบาดเจ็บหนักเกินไปแล้ว ถ้าไม่ไปหาเทพแห่งแสงสว่างมารักษา ฉันกลัวว่าพลังของคุณจะพังทลายและสถานะเทพของคุณจะแตกสลาย!”
ในกลุ่มย่อยของกองทัพใหญ่ เทพหญิงระดับกลางคนหนึ่งพูดกับเทพชราผมขาวด้วยความหมดหนทาง
เทพชราผมขาวหัวเราะเบา ๆ ใบหน้าซีดผ่านความเจ็บปวดวูบหนึ่ง
“ไม่เป็นไรหรอก พูดถึงฉันก็เข้ามาจากโลกเบื้องล่างเหมือนกัน ลองคิดดูว่าผ่านมากี่ปีแล้ว แปดแสนปี? หรือหนึ่งล้านปี? เวลาผ่านไปนานจริง ๆ นานจนฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนแรกฉันมาจากโลกเบื้องล่างไหนเข้าสู่โลกอมตะ ฮ่า ๆ นานขนาดนี้ ก็ถือว่าได้มีชีวิตอยู่นานพอแล้ว ถ้าครั้งนี้ฉันไปจริง ๆ เล็กลิน เธอต้องพยายามมีชีวิตอยู่ต่อไปนะ”
เทพหญิงส่ายหน้า พูดอย่างเจ็บปวด
“ไม่นะ คุณพ่อมอร์ ฉันสูญเสียพ่อแม่ไปแล้ว คุณเป็นญาติคนเดียวที่ฉันมี ฉันจะไม่ยอมลืมตาดูคุณตายหรอก” พูดพลางปล่อยพลังงานสายน้ำจากมือทั้งสองเข้าสู่ร่างของเทพชรา เพื่อหยุดยั้งอาการบาดเจ็บที่กำลังทรุดลง
“เด็กโง่ เธอก็ไม่เด็กแล้วนะ ในโลกเบื้องล่าง เธอก็เป็นเหมือนบรรพบุรุษแล้ว วันข้างหน้า เธอยังต้องเดินทางอีกยาวไกล เธอต้องเข้มแข็งนะ” เทพชราผมขาวพูดอย่างอ่อนโยน
“คุณพ่อมอร์!” เทพหญิงเริ่มร้องไห้
“รีบลุกขึ้น กองทัพกำลังจะออกเดินทางแล้ว ใครตามไม่ทันถือว่าออกจากกลุ่มโดยอัตโนมัติ”
ในตอนนั้น เสียงตะโกนดังมาจากกลุ่มที่กำลังพักผ่อน
ทันใดนั้น เหล่าเทพที่กำลังพักผ่อนเป็
