ั้นต้องรบเอามา ไม่ใช่รักษาเอาไว้ การที่คุณอ่อนโยนเช่นนี้ สักวันต้องเกิดเรื่องแน่ ฉันคิดว่า เมื่อยุคสมัยวุ่นวายได้เริ่มต้นแล้ว ก็ควรทิ้งความอ่อนโยนทั้งหมด ท่าทีต้องแข็งกร้าว ควรลงมือก็ต้องลงมือ ไม่ว่าจะเป็นใคร หรือมีอำนาจอะไรหนุนหลัง ถ้าเป็นภัยต่อเมืองหูเสี่ยวซานก็ต้องกำจัดทิ้ง”
คำพูดของบาร์ดเต็มไปด้วยสังหารวิญญาณ
ปาถูฟังแล้วดวงตาเปล่งประกาย สีหน้ายิ่งตื่นเต้นขึ้นเรื่อย ๆ
“พ่อ คำพูดเดียวปลุกคนจากความฝัน!! ไม่น่าแปลกใจที่ผมรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ที่แท้ความคิดของผมยังอ่อนโยนเกินไป ไม่ได้ทำตามคำสั่งของท่านหนิวลี่เลย”
“ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้คุณตัดสินใจได้แล้วใช่ไหม มีท่านหนิวลี่สนับสนุน ควรทำก็ทำเลย” บาร์ดพยักหน้าพูด
“ครับ พ่อ ผมไปก่อนนะ!” ปาถูพยักหน้าอย่างมุ่งมั่น
หลังจากนั้น ปาถูก็รีบออกจากคฤหาสน์เจ้าเมืองอย่างรวดเร็ว
ซื่อหรานมองดูบาร์ดด้วยความกังวลแล้วพูดว่า
“คุณพ่อ การทำแบบนี้เหมาะสมหรือคะ? หนูรู้สึกว่ามันดูเหมือน…”
“ดูเหมือนโหดร้ายเกินไปใช่ไหม?”
บาร์ดส่ายหน้าแล้วพูดว่า
“จริง ๆ แล้ววิถีเทพก็คือวิถีสวรรค์ การพัฒนาหลายร้อยพันล้านปี เพียงแค่เก้าอาณาจักรอมตะนี้ก็มีเทพมากมายเกินไปแล้ว เทพฝึกฝน แย่งชิงโชคสวรรค์ แย่งชิงทุกโอกาส จนสุดท้ายวิถีหลังฟ้าขาดแคลน ก็ต้องเริ่มเรียกคืน”
“ดูกองทัพเมืองปีศาจสิ ออกปฏิบัติการหนึ่งครั้งในหนึ่งแสนปี แต่ละครั้งฆ่าล้างนับไม่ถ้วน ดูเหมือนจะสร้างบาปกรรม แต
