องไข่ยักษ์อย่างแน่วแน่
“ฉันอะไรกัน เด็กน้อยเอ๋ย พี่ชายและแม่ของเธอตามใจเธอจนเสียคน จนเธอคิดว่าไม่มีใครในหมื่นโลกกล้ารังแกเธอหรือ นั่นเป็นเพราะพวกเขาไม่อยากยุ่งกับเธอต่างหาก ถ้าเธอไปทำให้ใครโกรธเข้าจริง ๆ แม้แต่แม่แม่มดของเธอก็รับมือไม่ไหว ครั้งนี้ถือเป็นบทเรียน ให้เธอรู้ว่ายังมีคนที่เก่งกว่าเธออีกมากมาย ฟ้ายังมีฟ้าเหนือฟ้า”
ไข่ยักษ์กระโดดไปมา พูดด้วยท่าทางขึงขัง หลิงหลิงมีสีหน้าน้อยใจ ปิดปากเงียบ
หนิวลี่รู้สึกสงสาร จึงปลอบใจ
“หลิงหลิง อย่าร้องไห้ ฉันว่าไข่แตกนี่ คงอายุมากกว่าเธอ ไม่สิ มากกว่าแม่ของเธอด้วยซ้ำ แต่ยังอาศัยอยู่ในไข่ ถึงจะเก่งกว่าเธอ ก็แค่ไข่แตกเท่านั้นแหละ”
“เฮ้อ ฉันว่าเจ้าหนุ่มนี่พูดจาอะไรกัน ไม่รู้จักเคารพผู้อาวุโสหรือไง? ฮึ พวกเธอไม่รู้ที่มาที่ไปของฉันหรอก ถ้ารู้ จะกล้าพูดกับฉันแบบนี้เหรอ? บอกให้รู้ไว้ แค่คำพูดเดียวจากคุณปู่ของฉัน ผู้แข็งแกร่งมากมายในหมื่นโลกจะมาไล่ล่าพวกเธอเพื่อเอาใจฉัน!”
ไข่ยักษ์พูดอย่างโอ้อวด
หนิวลี่มองด้วยความดูถูก
“อะไรกันคุณปู่เอาใจอะไรกัน รู้จักแต่รังแกเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ทำเป็นวางท่า รีบกลับไปฟักตัวเองให้ออกมาก่อนแล้วค่อยมาคุย”
“เธอ~~~”
คราวนี้ถึงคราวไข่ยักษ์โมโหบ้าง
“ฮึ ถ้ามีฝีมือจริง บอกชื่อมาสิ”
ตอนนี้หลิงหลิงลุกขึ้นยืนกะทันหัน มองไข่ยักษ์ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“เฮ้ ฉันไม่หลงกล อยากรู้ที่มาของฉัน ไปถามแม่ของเธอสิ”
ไข่ยักษ์กระโดดอย่างโอ้อวด
