่วไป
“ฮึ! มีลูกชายแบบเธอ พ่อคนนี้จะด้อยไปได้ยังไง?” หนิวเปียวพูดอย่างไม่พอใจ
“พอได้แล้ว ดูคุณสิ อายุปูนนี้แล้ว ยังไร้ยางอายอีก”
กู้ฮุ่ยผิงจ้องมองหนิวเปียวอย่างตำหนิ แล้วดึงเด็กชายอายุราวสิบขวบที่อยู่ข้าง ๆ มาพูดว่า
“มา ทักทายพ่อของเธอที่ไม่ได้เจอกันมาหลายปี”
“พ่อครับ! ผม!!!”
หัวใจที่ตื่นเต้นของหนิวลี่หยุดชะงักทันที ดวงตาทั้งสองจ้องมองเด็กชายที่ดูเขินอายแต่กำลังมองเขาด้วยดวงตากลมโตอย่างเหม่อลอย
นี่คือลูกชายของฉัน!!
เด็กที่เกิดมาแล้วแต่ไม่สามารถพาติดตัวไปได้ ต้องฝากไว้กับปู่ย่า แม้แต่ตั้งแต่เล็กจนโต ตัวเองก็แทบไม่เคยได้เห็นหน้าลูกเลย!!
หัวใจของหนิวลี่สั่นระรัว เขายกมือขึ้น แต่กลับไม่รู้ว่าควรพูดอะไร
“เร็วสิ เธอไม่ใช่เหรอที่พูดตลอดว่าชื่นชมพ่อของตัวเองมากที่สุด? ทำไมตอนนี้เจอหน้ากันแล้วกลับไม่พูดอะไรล่ะ” กู้ฮุ่ยผิงดึงแขนเด็กชายพลางพูด
“พ่อ… พ่อครับ!” เด็กชายเรียกเสียงเบา
คำว่าพ่อคำเดียวนี้ ทำให้หัวใจของหนิวลี่อ่อนยวบลงทันที เขารู้สึกว่าตัวเองสดใสขึ้นมาทั้งตัว โลกทั้งใบเต็มไปด้วยความอบอุ่น
“ชุนเสียว ฮ่า ๆ ดี ดีมาก!”
หนิวลี่ยิ้มเขิน ๆ ไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว
“พ่อครับ!”
คราวนี้หนิวชุนเสียวรวบรวมความกล้าได้ในที่สุด มองดูหนิวลี่ด้วยสายตาเปล่งประกาย
“ลูกพ่อ!”
หนิวลี่ยื่นมือไปโอบหนิวชุนเสียวเข้ามาในอ้อมกอด รู้สึกถึงความผูกพันทางสายเลือดนี้ หัวใจเต้นรัวด้วยความตื้นตันจนไม่อาจสงบลงได้
ครู่หนึ่งผ่า
