แม้ว่าเธอจะช่วยเซียงจั้วเมื่อครู่นี้ แต่เธอก็ไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายจะรอดพ้นรอบนี้ไปได้หรือไม่ อีกทั้งยังมีอาการบาดเจ็บขนาดนั้น
เหตุผลที่เธอช่วยอีกฝ่ายก็เพราะไม่มีความคิดแอบแฝงใด ๆ แค่คิดว่าเขาเป็นคนดีและมันก็แค่ความช่วยเหลือเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น
อย่างไรก็ตาม สำหรับเธอแล้ว การต่อสู้ในสังเวียนกับใครก็ตามคงไม่ใช่เรื่องที่กดดันมากนัก
“พี่เยว่!”
ในตอนนั้น เสียงจากทางขวาและด้านหน้าดังขึ้นพร้อมกัน
“ยังไม่ออกมาอีกเหรอ?”
เย่ซวงเยว่มองไปด้านหลังของคนทั้งสองที่ดูท่าทางอึดอัดเล็กน้อย
“ยังครับ” คนทางขวาส่ายหน้า
เซียงเชี่ยน “พี่รอง พี่ใหญ่ตายแล้วเหรอ?”
“หุบปาก!” คนทางขวาถลึงตาใส่
ทันทีที่พูดจบ เสียงอ่อนแรงก็ดังขึ้น “ไม่ต้องห่วง ฉันยังไม่ตายหรอก”
“พี่ใหญ่!” ทั้งสองคนร้องพร้อมกัน
เซียงโหย่วและเซียงเชี่ยนรีบก้าวเข้าไปข้างหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล
เป็นความจริงที่สภาพร่างกายของเซียงจั้วในตอนนี้แย่มาก
เขาหลังค่อมเหมือนคนแก่ที่กำลังจะตาย ราวกับว่าอาจสิ้นใจเมื่อไหร่ก็ได้
“ฉัน…ฉันไม่เป็นไร ช่วยพยุงฉันหน่อย”
เขาพยายามโบกมือไปทางซ้ายอย่างยากลำบาก แต่การกระทำง่าย ๆ แค่นี้ก็ทำให้เขาต้องหอบหายใจ
