ด้วยความช่วยเหลือของเซียงโหย่วและเซียงเชี่ยน เซียงจั้วค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปที่ด้านหน้าของเย่ซวงเยว่ ริมฝีปากของเขาขยับ สีหน้าแสดงความลังเล
แต่ในที่สุดเขาก็กัดฟันพูดออกมา
“หัวหน้าเยว่ ผมคิดว่าผมคงไม่รอดรอบที่สาม ถ้าเป็นไปได้ คุณ…คุณช่วยให้เซียงโหย่วกับเซียงเชี่ยนติดตามคุณต่อได้ไหม?”
“ไม่ต้องกังวล พวกเขาจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง ไม่ว่าจะเมื่อไหร่หรือที่ไหน ผมรับรองว่าพวกเขาจะยอมตายก่อนคุณแน่!”
“พี่ใหญ่!” เซียงโหย่วและเซียงเชี่ยนทั้งสองคนรีบร้องอย่างกังวล
“หุบปาก!”
เซียงจั้วดุทั้งสองคนอย่างรุนแรง แล้วมองเย่ซวงเยว่ด้วยความหวัง
เขาเชื่อว่า ถ้าทั้งสองคนอยู่กับเย่ซวงเยว่ การติดห้าสิบอันดับแรกในการสอบศิลปะการต่อสู้คงไม่มีปัญหา
เย่ซวงเยว่ไม่ได้ตอบตรง ๆ แต่เพียงมองเซียงจั้วเงียบ ๆ ด้วยแววตาครุ่นคิด
หนึ่งวินาที
สองวินาที
สามวินาที
หลังผ่านไปสามวินาที เซียงจั้วถอนหายใจในใจ ดวงตาไม่อาจซ่อนความผิดหวัง “ขอโทษครับ ผมพูดไม่คิดเอง”
“ฉัน…”
เย่ซวงเยว่ขยับลำคอเล็กน้อยและกำลังจะพูด แต่ในขณะนั้นเอง เสียงวุ่นวายก็ดังขึ้นที่สนาม
