บทที่ 445 รบเจินจวิน
“ผู้ใดอยากประลองกับข้า?”
เสียงดังสนั่นประดุจฟ้าผ่า แผ่กระจายก้องกลางนภา การท้าทายอย่างจงใจเช่นนี้ ทำให้แววตาของเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินกับโพธิสัตว์เป่าเผิงสุ่ยเยวี่ยยิ่งเยียบเย็น
ทว่ากลับไร้ผู้ลงมือ
สองเจินจวินหาใช่คนธรรมดาไม่ ดวงตาแห่งการหยั่งรู้มองทะลุถึงฟ้า ย่อมแลเห็นได้ว่าภาวะของลวี่หยางในยามนี้คงอยู่ได้เพียงชั่วคราว มิคุ้มค่าที่จะสู้
เพราะหากแพ้ย่อมดับสิ้นทันที หากชนะก็เกรงว่าจะต้องเสียพลังไปครึ่งชีวิต ทั้งสองต่างมีภารกิจติดตัวมาด้วย และเพื่อสิ่งนั้นถึงกับเผาผลาญถ้ำสวรรค์ของตน แลกมาด้วยราคาสูงลิบ จะให้มาทิ้งชีวิตเพราะการต่อสู้ที่ไร้ความหมายเช่นนี้ย่อมเป็นไปไม่ได้
ลวี่หยางเห็นดังนั้นก็ยิ้มบาง “ไม่มีหรือ?”
เขาหันไปมองเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน มุมปากยกขึ้น “ข้าสังหารตระกูลเย่จนสิ้นซาก ไม่เหลือผู้ใดเลย สหายมรรคไม่อยากสังหารข้าแก้แค้นหรือ?”
กล่าวจบก็เหลือบมองไปยังโพธิสัตว์เป่าเผิงสุ่ยเยวี่ย
“พุทธเกษตรบนแดนดินของแดนสุขาวดี ข้าก็เป็นคนทำลายลง ธรรมลักษณ์ที่พระผู้เป็นเจ้าประทานมาก็เพิ่งถูกข้าฟันสลาย สหายมรรคไม่อยากล้างแค้นให้หรือ?”
ด้านล่าง เหล่าเจินเหรินขั้นวางรากฐานที่เงยหน้ามองเจินจวินทั้งสามต่างตะลึงงัน โดยเฉพาะผู้มาจากแดนสุขาวดีกับนิกายกระบี่ ยิ่งไม่อาจเข้าใจได้
กล่าวมาถึงเพียงนี้แล้ว ไฉนยังไม่เริ่มสู้?
สู้กับเขาสักทีเถอะ!
แต่แม้จะถูกท้าทายตรงหน้า ผู้ที่มีแ
