บทที่ 446 อั้งเซียว : ไร้ยางอาย!
“ตูม!”
เสียงกึกก้องสนั่นคราหนึ่ง ร่างของลวี่หยางและเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินพลันหายไปจากโลกปัจจุบัน แทนที่ด้วยดวงดาวสองดวงที่ปรากฏบนฟากฟ้าเหนือเกินสุดสายตา
ดินบนกำแพง!ตะเกียงดับแสง!
ชั่วพริบตาเดียว ทั้งใต้หล้าสี่เขตแดนล้วนบังเกิดนิมิตสอดคล้องกับมรรคผลเหล่านี้ ไม่รู้ว่ามีเรือนตำหนักเท่าใดที่ประทีปภายในห้องถูกจุดติดขึ้นมาโดยฉับพลัน
บางแห่งเพลิงถูกดับลง
บางแห่งเพลิงกลับลุกลามรุนแรงยิ่งขึ้น
ภาพเหตุการณ์ทำนองนี้พลันบังเกิดสลับกันไปไม่ขาดสาย ทุกคราวที่เพลิงลุกโชนล้วนก่อให้เกิดกระแสพลังจากมรรคผลทั้งสองปะทะสั่นสะเทือนไปทั่ว
นอกจากนี้ เหล่าผู้บ่มเพาะดินบนกำแพงและตะเกียงดับแสงทั่วหล้าล้วนดวงตาแดงก่ำ กระแสพลังที่ปะทะกันจากเจินจวินแห่งสายธารมรรคผลได้ส่งผลกระทบโดยตรง บีบคั้นให้พวกเขาต่างคลุ้มคลั่งเข้าประหัตประหารกันเอง เว้นเพียงเหล่าเจินเหรินขั้นวางรากฐานเท่านั้นที่ยังสามารถรักษาสติท่ามกลางอิทธิพลนี้ได้
ทว่าเรื่องเหล่านี้ล้วนเป็นเพียงฉากปรากฏเบื้องหน้า
แม้แต่ตัวลวี่หยางและเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินเองก็หาได้จงใจ เพียงการปะทะกันของนิมิตมรรคผลก็เพียงพอจะทำให้ใต้หล้ากำเริบวุ่นวาย
“แคร้ง แคร้ง!”
กระบี่แสงของเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินฟาดลงมา กลับไร้ซึ่งความคมแม้เพียงน้อย แต่แฝงไว้ด้วยแรงกดดันหนักหน่วงดุจภูผา ยากจะพรรณนา
เพียงชั่วขณะเดียว การเคลื่อนไหวของลวี่หยางก็หย
