บทที่ 447 ลวี่หยาง ผู้กวนกระแสธาร!
ขณะ【เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน】กำลังตกอยู่ในความงุนงงนั้น ลวี่หยางก็ได้ลงมืออีกครั้ง ครานี้กลับเป็นการเผยภาพเงาของ【ตำหนักเหยียนโม่】ออกมาโดยตรง
จากนั้นพุ่งชนเข้าใส่ในทันที!
“ตูม”
การโจมตีครั้งนี้หาได้ไร้ผลเช่นก่อน ด้วย【ตำหนักเหยียนโม่】ในยามนี้ยังพ่วงอยู่กับ【ตะเกียงดับแสง】 เทียบได้กับการนำตำแหน่งมรรคผลเข้าสังเวยชนปะทะ!
ชั่วพริบตา ทั้งฟ้าดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เปลวไฟร้อนแรงระเหยเมฆหมอกนับหมื่นลี้ให้แห้งเหือด ครานี้หมู่ตำหนักซ้อนทับนับชั้นที่โอบล้อมรอบ【เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน】ก็ประหนึ่งอิ่มจนแน่น มิอาจรักษาความสงบนิ่งดังเดิม สั่นไหวอยู่ครู่ใหญ่จึงสลายแรงชนของลวี่หยางลงได้
“พรวด!”
วินาทีถัดมา ลวี่หยางกระอักโลหิตถอยหลัง 【ตำหนักเหยียนโม่】หวนกลับสู่หว่างคิ้วของเขา แรงสะท้อนอันน่าสะพรึงกลัวบดขยี้ร่างกายครึ่งท่อนของเขาให้กลายเป็นกองเนื้อเละในบัดดล
ทว่าบนใบหน้าของเขายังคงมีรอยยิ้ม
‘ท้ายที่สุดก็เป็นเพียงขั้นต้นแห่งมรรคผลโอสถทองคำ มิใช่ช่องว่างล้ำฟ้าล้ำเหว!’
หาก【เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน】อยู่ในขั้นกลาง หรือแม้กระทั่งขั้นปลายของมรรคผลโอสถทองคำ ต่อให้พลาดท่าให้ลวี่หยางโจมตีได้ชั่วขณะ ก็ยังสามารถรับมือและตอบโต้ได้อย่างง่ายดาย
น่าเสียดายที่เขามิใช่เช่นนั้น
ไม่เพียงมิใช่ แต่สภาพยังตกต่ำถึงขีดสุด แม้ว่าวิชาเทพและพลังวิชาจะมิได้สูญสิ้นไปแม้แต่น้อย ทว่าจุดสำคัญ
