บทที่ 448 สังหารลวี่หยาง
สำหรับลวี่หยางแล้ว นี่เป็นเพียงเสี้ยวพริบตาเดียวเท่านั้นเมื่อเขารู้สึกตัวอีกครั้ง ฉากรอบด้านก็ได้เร่งรุดถอยห่างจากร่างของเขาไปอย่างรวดเร็ว
สร้างราชวัง!
หนึ่งกระบี่สุดท้ายของเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน ได้ทุ่มเทจนไม่สนสิ่งใดอีก ใช้ถ้ำสวรรค์ที่พังทลายสิ้นเชิง ดึงเอานัยยะสูงสุดออกมาจากดินบนกำแพง
ชั่วพริบตาเดียว สรรพสิ่งแห่งฟ้าดินโดยรอบลวี่หยางราวกับเริ่มแตกร้าว ยุบตัว และแตกแยกเป็นเสี่ยงๆ นี่คือแนวคิดที่รุนแรงอย่างยิ่ง ราวกับดึงคนผู้หนึ่งออกจากโลกทั้งมวล ลบล้างการคงอยู่ของเขาจากระดับแนวคิด คล้ายลบหมึกที่หลงเหลืออยู่บนกระดาษให้หมดสิ้น
ข้างหูลวี่หยางดังราวกับเสียงฟ้าร้องนับหมื่น
นี่คือการโจมตีทุ่มสุดตัวของเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน ในยามนี้จิตและพลังของเขาทะยานสู่จุดสูงสุด เปี่ยมล้นด้วยจิตสังหารอันร้ายกาจ
กระทั่งกระต่ายจนตรอกยังพร้อมจะกัดคน
เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงวิถีแห่งมรรคผล เขาไหนเลยจะมีความหวังลมๆแล้งๆ?แท้จริงแล้วจิตสังหารได้ถูกตัดสินแน่วแน่ ต่อให้เป็นอุปสรรคแห่งญาณรู้ก็ไม่อาจลบล้างจิตสังหารนี้ไปได้โดยไร้ที่มา!
แสงสว่างท่วมท้นกลืนกินทัศนียภาพในดวงตาของลวี่หยาง เขาไม่อาจเข้าใจได้เลยว่ากำลังเกิดสิ่งใดขึ้นไม่เพียงเขาเท่านั้น แม้แต่ผู้คนภายนอกก็ยากจะแลเห็นชัดเจน เพราะนี่คือคุณสมบัติของดินบนกำแพง ทำให้พลังปิดกั้นทั้งภายในภายนอกไม่เชื่อมถึงกัน แทบไม่เหลือโอกาสรอดใดๆ
