บทที่ 449 เจินจวินแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์ไม่มีผู้อ่อนแอเจินจวินแห่งมรรคผลโอสถทองคำระเบิดตัวเอง ต่อให้เป็นเพียงร่างกายระเบิดก็ทรงอานุภาพถึงขีดสุด คลื่นสะท้านที่กระจายออกมานั้นราวกับจะพลิกฟ้าคว่ำปฐพี
ฟากฟ้าซึ่งเดิมแจ่มกระจ่างกลับกลายเป็นสีโลหิตในฉับพลัน หมู่เมฆแดงฉานดุจมีตะวันดวงใหม่ผุดขึ้น แผ่กระจายแสงโลหิตอันเจิดจ้าทะลุฟากฟ้า มิหนำซ้ำยังปะปนด้วยกลิ่นคาวโลหิตเข้มข้น หากมิใช่ตกอยู่เหนือฟ้า หากกระแทกลงผืนดิน ย่อมบังเกิดหายนะสังเวยชีวิตนับไม่ถ้วนเป็นแน่
ถึงกระนั้น สถานที่ต่าง ๆ ก็ยังคงดังระงมด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนสลับกันไปมา
ไม่รู้ว่ามีเจินเหรินขั้นวางรากฐานอยู่กี่คนที่ใช้ดวงตาแห่งการหยั่งรู้เฝ้ามองศึก แต่กลับถูกแสงเรืองรองที่ปะทุจากการระเบิดร่างของลวี่หยางทำให้ตาทั้งคู่มืดบอด
เพียงชั่วพริบตา ทุกสรรพสิ่งเงียบงัน
‘ตายแล้วหรือ?’
ดวงเนตรคมกล้าของโพธิสัตว์เป่าเผิงสุ่ยเยวี่ยพลันฉายประกาย นางมั่นใจว่าสบโอกาสลงมืออย่างทันท่วงที เพียงเจินจวินนอกรีตที่ถือครองมรรคผลโอสถทองคำเพียงชั่วคราว ตายไปก็หาใช่เรื่องน่าแปลกใจไม่
“ครืน!”
ต่อมาเพียงพริบตา แสงโลหิตที่แตกกระจายกลับรวมตัวราวกาลเวลาหวนคืน ฉับพลันก็เหินห่างจากแคว้นเจียงซีออกไปไกล ก่อนจะรวมร่างเป็นมนุษย์อยู่ในดินแดนห่างไกล
เงาร่างของลวี่หยางปรากฏขึ้นอีกครา เหนือศีรษะมีตำหนักเหยียนโม่ลอยวนอยู่ประหนึ่งประทีป แม้เพลิงจะริบหรี่ แต่ก็ไม่เคยมอดดับ ทว่าโพ
