ธิสัตว์เป่าเผิงสุ่ยเยวี่ยมองออกทันทีว่า เขาอยู่ในสภาพปลายทางของธนูแล้วใกล้ที่จะสิ้นแรง เปลวไฟใกล้ดับลงเต็มที อีกไม่นานย่อมร่วงจากตำแหน่งเจินจวิน
“ข้าจะต้องกลับมาอย่างแน่นอน!”
สิ้นคำ ลวี่หยางเอ่ยด้วยความเคียดแค้น ก่อนจะหันหลังจากไปทันที ซ่อนเร้นลมปราณจนสิ้น ลับหายจากสายตาของผู้คนทั้งปวง
กระนั้น โพธิสัตว์เป่าเผิงสุ่ยเยวี่ยกลับหาได้ใส่ใจไม่
เพราะสภาพของลวี่หยางย่อมปิดบังนางมิได้ ทั้งบาดเจ็บสาหัส ทั้งยังใกล้ร่วงจากตำแหน่งเจินจวิน ต่อให้หลบหนีได้ ก็เป็นเพียงการยืดเวลาความตายออกไปเท่านั้น
‘ผู้นี้…หลุดจากกระดานแล้ว!’
เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้น โพธิสัตว์เป่าเผิงสุ่ยเยวี่ยก็หันสายตากลับไปยังพุทธเกษตรเบื้องหน้า และมุ่งจ้องไปยังอั้งเซียวแทน
“อะมิถาภพุทธ”
“อุบาสกอั้งเซียว ไยต้องหลงอยู่ในความดื้อดึงเล่า” โพธิสัตว์เป่าเผิงสุ่ยเยวี่ยประสานมือทำมุทรา แววตาฉายชัดว่านางมั่นใจในชัยชนะ น้ำเสียงจึงผ่อนคลายยิ่ง
ปฏิเสธมิได้ว่า อั้งเซียวนั้นแข็งแกร่ง… แข็งแกร่งอย่างยิ่ง
เพียงแต่ข้อจำกัดของเขามากเกินไป
แม้ต่างก็เป็นเจินจวิน แต่นางเพียงต้านการปิดกั้นของสวรรค์แห่งความมิมีเผาผลาญถ้ำสวรรค์ และยอมให้รากมรรคเสียหาย แต่ก็ยังสามารถบังคับปรากฏกายในโลกได้
แต่สำหรับอั้งเซียวเล่า?
เขามิใช่เพียงต้องรับมือสวรรค์แห่งความมิมีแต่ยังต้องรับมือกับหนึ่งยมโลกอีกด้วย! ภายใต้แรงกดดันซ้อนสองชั้นเช่นนี้ จึงทำให้เขาตกอยู่ในสภาพคับขันเช
