็เข้าใจเจตนา สีหน้าพลันเปลี่ยน “เพียงแค่เจ้า ยังคิดจะเอื้อมแตะมรรคกระบี่หรือ?”
“มีสิ่งใดทำไม่ได้?”
ลวี่หยางหัวเราะยาว “สหายมรรคเช่นท่านยังเป็นเจินจวินได้ ข้าเพียงอยากเอาตำแหน่งมรรคผลกระบี่ไป จะมีสิ่งใดไม่สมควรหรือ?”
ใบหน้าเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินมืดลงทันที
นี่มันพูดจาตอกย้ำข้อบกพร่องกันต่อหน้า!
อะไรคือท่านเช่นนี้ยังเป็นเจินจวินได้? ก็เพราะข้ามีจิตเช่นนี้ต่างหาก จึงได้เป็นเจินจวิน! ที่นี่แต่ไหนแต่ไรก็เป็นแดนที่ผู้ชนะครองทุกสิ่ง!
“เจ้านี่หาที่ตาย อาศัยเพียงคัมภีร์ถิงโยวครองตำแหน่งทองคำเทียม พลังไม่เกินเจินจวินนอกรีต แถมไม่อาจคงทน จะเทียบข้าเจินจวินสายตรงได้อย่างไร หากบีบให้ข้าสู้ตาย สุดท้ายผู้ที่ดับสิ้นก็จะเป็นเจ้า!” น้ำเสียงเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินเย็นเยียบ
อะไรคือนอกรีต?
ตำแหน่งมรรคผลที่ได้มาจากโลกภายนอก ก็คือนอกรีต! เจินจวินนอกรีตในฟ้าดินนี้ก็ใช่ว่าจะไม่มี แต่พลังย่อมเทียบกับเจินจวินสายตรงไม่ได้
เรื่องนี้ลวี่หยางเองก็รู้ดี
เช่นจักรพรรดิเซียนแห่งโลกเซวียนหลิง ก็คือแบบอย่างของเจินจวินนอกรีต ผลสุดท้ายก็ไม่พ้นจบลงด้วยโศกนาฏกรรมทั้งแผ่นดินถูกแบ่งกิน
แต่เขากลับไร้ความหวั่นเกรงแม้แต่น้อย
“สหายมรรคไม่อยากสู้ก็ได้ ถอยไปยืนดูข้างๆ เถอะ”
“คิดฝันไปเถอะ!” น้ำเสียงของเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินยิ่งเย็นเยียบ “เจ้าครองตำแหน่งทองคำเทียมจะอยู่ได้อีกนานเพียงใด? ไม่คิดเผื่อทางถอยให้ตนเองหรือ?”
ถ้อ
