กพ่นลมออกเบาๆ ธรรมลักษณ์อันโอฬารตรงหน้าพลันราวกับถูกเฉือนพันครั้ง ระเบิดกระจายกลายเป็นแสงพร่างพลิ้วเต็มฟ้า
ความต่างห่างเกินไปนัก
บ่มเพาะมาหลายชาติ ลวี่หยางได้สัมผัสอีกคราวกับความรู้สึกเมื่อครั้งใช้ร่างขั้นรวมลมปราณเข้าสักการะผู้วางรากฐาน ทั้งที่ดูเผินๆ ราวเผ่าพันธุ์เดียวกัน แต่แท้จริงแล้วหาได้เปรียบเทียบกันไม่
เพียงเห็นลวี่หยางเหยียดมือออกคว้า ก็มีแก่นแท้ทองคำสามสายทยอยหลั่งไหลเข้าสู่ฝ่ามือ คือของเชว่เซียเจินเหริน อ๋องพิทักษ์ทักษิณอู๋ไท่อัน และธรรมลักษณ์แห่งสวรรค์ทิพย์ตถาคต รวมกับแก่นแท้ทองคำของเซียนวิญญาณซั่งจาง ก็เท่ากับว่าเป็นพรสวรรค์ทองคำสี่ประการแล้ว!
ครานั้นลวี่หยางเหลือบสายตาไปอีกด้าน
เพียงพริบตา เจินเหรินแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์ผู้รอดเพียงหนึ่งเดียว เซี่ยงเยี่ย ก็กลืนน้ำลายอย่างตึงเครียด แล้วไม่เอ่ยวาจาฟุ่มเฟือย รีบเปิดทะเลแห่งจิตสำนึกของตนอย่างเด็ดขาด
“ศิษย์นิกายต่ำต้อยเซี่ยงเยี่ย น้อมคารวะต่อเทียนยุ่นหมิงกวงเจินจวิน!”
ไม่ทันให้เสียงสิ้นหาย เซี่ยงเยี่ยก็มอบแก่นแท้ทองคำของตนซึ่งบ่มเพาะไว้สำหรับใช้ในฐานะเจินจวินถวายออกไป พร้อมเอ่ยอย่างนอบน้อมว่า “นี่คือแก่นแท้ทองคำที่ศิษย์บ่มเพาะเพื่อเจินจวิน ขอได้โปรดรับไว้”
ลวี่หยางเห็นดังนั้นก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ
ยังคงต้องเป็นเจินเหรินแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์นี่แหละ ที่รู้จักความเหมาะความควร!
“วางใจเถิด ข้าไม่ใช่คนกระหายการสังหาร” ลวี่หยางห
