ว่าฉันเป็นคนที่จัดการง่ายงั้นเหรอ?”
อูจงเลี่ยงแค่นเสียงเย็นชา แสงไฟฟ้าพลันพุ่งออกมาจากฝ่ามือที่กำลังถือแส้อยู่
ด้วยพลังที่เสริมเข้าไป สีเหลืองที่ถูกบีบให้จนมุมก็สว่างจ้าด้วยแสงไฟฟ้าทันที!
ยี่สิบเปอร์เซ็นต์… สี่สิบเปอร์เซ็นต์… หกสิบเปอร์เซ็นต์! แปดสิบเปอร์เซ็นต์!
ภายในเวลาเพียงครึ่งวินาที สายฟ้าสีม่วงก็สลายไปหมด และแส้กลับมาเป็นสีเหลืองอีกครั้ง
“พลังของเธอมีแค่นนี้สินะ!”
เมื่อเห็นเช่นนั้น อูจงเลี่ยงก็แสดงความมั่นใจบนใบหน้ามากขึ้น เขากระโดดลงจากป้อมปราการและค่อยๆ เดินไปยืนจ้องหน้าเจียงเยว่หลี่
“อย่าเข้าใจผิด คู่ต่อสู้ของเธอคือฉัน!”
หลังจากที่อูจงเลี่ยงกระโดดลงจากป้อมปราการ เสียงทุ้มก็ดังมาจากพื้น
ปู้โสวอี้ลุกขึ้นยืนและร่างของเขาบังเอิญไปขวางเย่ซวงเยว่ที่กำลังจะโจมตีเจียเจิ้งจื่อพอดี
เขาประสานมือเข้าหากันและปล่อยพลังระดับหนึ่งขั้นแปดออกมาอย่างไม่ปิดบังทันที
ปู้โสวอี้บิดคอชี้ไปที่เย่ซวงเยว่อีกครั้ง และเชิดคางขึ้นเล็กน้อย “คู่ต่อสู้ของเธอคือฉันต่างหาก”
เย่ซวงเยว่ไม่พูดอะไรมาก ดวงตาของเธอจับจ้องที่มือขวาของปู้โสวอี้อีกครั้ง
เมื่อเห็นว่าเย่ซวงเยว่และเจียงเยว่หลี่ถูกขัดขวางทั้งคู่ ดวงตาของเจียเจิ้งจื่อก็เป็นประกาย
เขากระโดดลงจากหอคอยมายืนอยู่ตรงหน้าเจียงเยว่ซีพร้อมรอยยิ้ม
“เห็นได้ชัดว่าคู่ต่อสู้ของเธอคือฉัน และตอนนี้ไม่มีใครมาช่วยเธอได้แล้ว”
ในทันใดนั้น สถานการณ์ที่วุ่นวายก็กลายเป็นชัดเจน
