ปู้โสวอี้ปะทะเย่ซวงเยว่ อูจงเลี่ยงปะทะเจียงเยว่หลี่ เจียเจิ้งจื่อปะทะเจียงเยว่ซี
ดูเหมือนจะเป็นการต่อสู้ตัวต่อตัวที่ยุติธรรม แต่ทุกคนรู้ดีว่าฝ่ายไหนที่เสียคนก่อนจะต้องแพ้อย่างแน่นอน
“จากที่นายพูดมา นายมั่นใจว่าจะเอาชนะฉันได้งั้นสิ?”
เจียงเยว่ซีมองเจียเจิ้งจื่อที่อยู่ตรงหน้าอย่างสงบนิ่ง ในดวงตาฉายแววเย็นชาจางๆ
เจียเจิ้งจื่อแค่นหัวเราะพลางประสานมือไว้ด้านหลัง
“อย่าได้หลงตัวเองไป การที่เธอป้องกันการโจมตีของฉันได้ครั้งหนึ่ง มันไม่ได้มีความหมายอะไรเลย ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเธอจะรับมือได้ตลอด!”
พูดพลางสายตาของเจียเจิ้งจื่อก็กวาดมองไปรอบๆ จากนั้นก็ยกมือที่ประสานไว้ด้านหลังขึ้นทันที
หินแหลมสองอันขนาดเท่ากิ่งไม้พุ่งออกมาจากพื้นดินอย่างรวดเร็วในจุดบอดด้านหลังของเจียงเยว่หลี่
การโจมตีแบบไม่ให้ตั้งตัวอีกแล้ว!
“ฉันระวังตัวไว้แล้ว!”
เจียงเยว่ซีเขยิบปลายเท้าแล้วพุ่งไปข้างหน้าแทนที่จะถอยหลัง หลบหลีกหินแหลมและกระโจนเข้าใส่เจียเจิ้งจื่อ!
หินแหลมสองอันพุ่งปักลงพื้นเกิดเป็นรูสองรู แม้เสียงจะไม่ดังนัก แต่เสียงทั้งสองก็เหมือนสัญญาณเริ่มศึกระหว่างกองทัพสองฝ่าย
การต่อสู้กำลังจะเริ่มขึ้น!
“มาเลย! ฉันได้ยินมาว่ากำปั้นของเธอแข็งมาก วันนี้ฉันอยากจะดูว่ากำปั้นของใครจะแข็งกว่ากัน!”
ปู้โสวอี้ฉีกชุดรบที่แขนขวาออก เผยให้เห็นร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามดูราวกับมังกร
มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าว่ากล้ามเนื้อกำลังเกร็งตัวไม่หยุ
