ม้แต่จะเหลียวหลัง เหลือเพียงหลิวปอที่ยืนแข็งทื่ออยู่ที่นั่น ดวงตาเลื่อนลอย ริมฝีปากยังคงสั่นระริกไม่เป็นจังหวะ เมื่อเข้าใกล้จะได้ยินเขาพึมพำว่า “เป็นไปไม่ได้… จะเป็นเขาได้ยังไง…”
เก้าโมงห้าสิบนาที
ในห้องสอบใหญ่แต่ละห้องมีเครือข่ายเสมือนจริงเรียงรายเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบ และในเครือข่ายเสมือนจริงแต่ละอัน มีผู้เข้าสอบศิลปะการต่อสู้ระดับมัธยมปลายอยู่
ตอนนี้ผู้เข้าสอบศิลปะการต่อสู้ระดับมัธยมปลายทั้งหมดหลับตาและดูเหมือนกำลังหลับ แต่ความจริงแล้วจิตสำนึกของพวกเขาได้ปรากฏในเครือข่ายเสมือนจริงแล้ว
ในเวลาเดียวกัน ภายใต้ท้องฟ้าสีเทาบนเกาะเปลี่ยวที่ถูกทะเลล้อมรอบและตัดขาดจากโลกภายนอก มีโรงงานทรุดโทรมตั้งอยู่กลางเกาะ กำแพงเต็มไปด้วยรอยด่างดวง บางครั้งจะได้ยินเสียงนกร้องจิบบนเกาะ เพิ่มความเหงาให้บรรยากาศ
วูบ! วูบ! วูบ!
หลายร่างปรากฏขึ้นอย่างต่อเนื่อง ในช่วงเวลาอันสั้นเกาะแห่งนี้ก็เต็มไปด้วยผู้เข้าสอบศิลปะการต่อสู้
สิ่งแรกที่ผู้เข้าสอบหลายคนทำเมื่อปรากฏตัวคือยกมือขึ้นและมองดูตัวเองหรือสิ่งรอบข้างด้วยดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“บ้าฉิบ! ฉันกำลังสอบวิชาศิลปะการต่อสู้อยู่ไม่ใช่เหรอ? นี่มันคืออะไรกันแน่?”
“มันจำลองสภาพแวดล้อมได้สมจริงถึงร้อยเปอร์เซ็นต์เลย! ทั้งสัมผัส กลิ่น และแม้แต่ความเจ็บปวดก็ไม่ต่างจากความเป็นจริงเลย!”
“พลังของฉันไม่เปลี่ยนแปลงเลย ยังคงอยู่ที่ระดับหนึ่งขั้นเจ็ด! เฮ้ ที่แขนฉันนี่ม
