ที่บ้านชุมชนเทียนทงหยวน สวีเชอนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร นิ้วมือลูบผิวซองสีดำไปมาอย่างต่อเนื่อง ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอย่างจริงจัง
จะเปิดหรือไม่เปิดดี…
สายตาของเขาตกลงบนตัวอักษรเล็กที่เขียนว่า ‘ถึง สวีต้าซุน’ อีกครั้ง สวีเชอหยุดการเคลื่อนไหวมือและได้คำตอบในใจ เมื่อคนเราลังเล มักจะเป็นการถูกต้องที่จะทำตามความคิดแรกที่เข้ามาในหัว
ความคิดแรกในใจของสวีเชอคือต้องแกะมันออกมาดู เพราะตัวอักษร ‘สวี’ บนตราประทับทำให้เขานึกถึงตระกูลสวีในเมืองฐานหลัก เขาจะไม่มีทางปล่อยข่าวใดๆ เกี่ยวกับตระกูลสวีในเมืองฐานหลักให้หลุดลอยไป
“พ่อคงไม่ว่าอะไรหรอก ถึงจะโกรธก็คงไม่ตีฉันหรอก อายุป่านนี้ละ”
ตัดสินใจอย่างรวดเร็วในใจ สวีเชอใช้มือทั้งสองข้างหยิบซองจดหมายและค่อยๆ ถูเบาๆ ตราประทับก็แตกทันที กระดาษจดหมายสีขาวครึ่งแผ่นโผล่ออกมาจากซองดำอย่างเงียบเชียบ ผ่านแสงไฟสามารถมองเห็นตัวอักษรเล็กๆ ที่เรียงกันอย่างหนาแน่นอยู่เลือนลาง
สูดลมหายใจลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ สวีเชอค่อยๆ ดึงกระดาษจดหมายออกมาและคลี่มันออกอย่างระมัดระวัง ในทันทีที่กระดาษจดหมายถูกคลี่ออก ลายมือเล็กๆ ที่สวยงามที่เรียงกันอย่างหนาแน่นก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ประโยคแรกทำให้ม่านตาของสวีเชอขยายตัวโดยไม่สามารถควบคุมได้
[พี่ชาย ฉันคือหวั่นจวิน น้องสาวของพี่ ปีนี้เป็นปีแรกที่ฉันเขียนจดหมายถึงพี่ แต่ฉันก็ไม่แน่ใจว่าพี่จะได้อ่านมันหรือเปล่า…]
พี่ชาย? นี่อาจจะเป็น…
คิ้
