ในห้องทำงานตระกูลหลิว
“สวีเชอยังปลอดภัยดี”
เสียงของหลิวหลินไม่ได้ดังนัก แต่กลับดังก้องในหูของหลิวปอราวกับเสียงระเบิด ความตกใจและประหลาดใจปรากฏชัดบนใบหน้าเขาโดยไม่มีการปิดบัง สีหน้าของเขาดูประหลาดอย่างที่สุดในชั่วขณะนั้น
เป็นไปได้ยังไง? ลุงหลิวตายแล้วแต่ทำไมเขาถึงไม่เป็นอะไร?
หลิวปอพูดขึ้นโดยไม่รู้ตัว สีหน้าเขาดูแย่ยิ่งกว่าคนท้องผูกเสียอีก เขาส่งลุงหลิวไปฆ่าสวีเชอ แต่สุดท้ายสวีเชอกลับไม่เป็นอะไร และลุงหลิวกลับเป็นฝ่ายตายแทน?
ทั้งที่รู้ว่าพละกำลังการต่อสู้ของลุงหลิวนั้นอยู่ในระดับสูงในหมู่ยามของตระกูล ครั้งนี้เจ็บปวดยิ่งกว่าการเสียทั้งภรรยาและกองทัพ! ไม่สิ พูดให้ถูกต้องคือการเสียทั้งภรรยาและกองทัพยังไม่สาหัสถึงหนึ่งในสิบของเรื่องนี้ ชั่วขณะนั้นหลิวปอนึกถึงภาพตอนที่เปลือกตาขวาของเขากระตุกอีกครั้ง และรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งร่าง
ที่แท้คำโบราณที่สืบทอดกันมาก็ไม่ใช่เรื่องงมงาย!
“นายถามฉัน? ฉันจะไปรู้ได้ยังไง!?”
หลิวหลินลุกพรวดขึ้น ยันเทามือบนโต๊ะจ้องมองหลิวปอจนอีกฝ่ายต้องหลบตา แล้วพูดว่า “คราวนี้นายทำให้ฉันผิดหวังมากนะ รู้ตัวบ้างไหม!”
หลิวปอก้มหน้าลงอย่างหดหู่ “พ่อครับ ผมผิดไปแล้ว”
“ผิดตรงไหน?” น้ำเสียงของหลิวหลินน่าเกรงขามแม้จะไม่ได้โกรธ
“ผมไม่ควรส่งลุงหลิวไปฆ่าสวีเชอ ไม่อย่างนั้นลุงหลิวก็คงไม่เกิดเหตุแบบนี้” เส้นเลือดปูดโปนขึ้นบนมือของหลิวปอ
“ผิด! การฆ่าสวีเชอที่ไม่มีพื้นหลังอะไรนั่นไม่ใ
