คฤหาสน์ตระกูลเจียง เจียงเยวซีจ้องมองเหรียญสีทองในมือของอาแล้วกะพริบตาซ้ำไปซ้ำมา
ก็มีความรู้สึกแรงกล้าผุดขึ้นในใจ เธอต้องเคยเห็นเหรียญอันนี้ที่ไหนมาก่อนแน่ๆ!
และน่าจะเป็นเมื่อไม่นานมานี้ แต่เธอนึกไม่ออกว่าเคยเห็นมันที่ไหน
เจียงเยวหลี่มองตามสายตาของเจียงเยวซี เธอก็ขมวดคิ้วเช่นกัน
หลังจากที่เจียงเยวซีเตือนความจำ เธอก็รู้สึกว่าเหรียญสีทองตรงหน้าดูคุ้นตาอยู่บ้าง
เจียงเหลียนเยวยิ้มและส่ายหน้า “พวกเธอเคยเห็นมันเหรอ? ต้องเห็นผิดแน่ นี่เป็นเหรียญที่มีแต่ศาสตราจารย์ของมหาวิทยาลัยพิเศษอันดับหนึ่งแห่งต้าเซี่ยเท่านั้นที่จะมีได้”
“ไม่ใช่ๆ อาคะ อาต้องเชื่อหนูนะ หนูต้องเคยเห็นมันที่ไหนมาก่อนแน่ๆ” เจียงเยวซีส่ายหัวไปมาเหมือนกระดิ่ง จ้องมองเหรียญสีทองอ่อนไม่วางตา
“ได้ๆ อาเชื่อแล้ว”
แม้เจียงเหลียนเยวจะพูดแบบนี้ แต่ในใจไม่ได้จริงจังกับมัน
“จริงๆ นะคะ! ถ้าอาไม่เชื่อถามพี่สาวสิ พี่ต้องเคยเห็นมันเหมือนกันแน่ๆ!”
เจียงเยวซียังไม่ยอมแพ้ สายตาทั้งสองคู่จับจ้องไปที่ใบหน้าของเจียงเยวหลี่ทันที
เจียงเยวหลี่ยังคงเงียบ ขมวดคิ้วแน่นขึ้นไปอีก
“เห็นไหม อาบอกแล้วว่าเธอเข้าใจผิด”
เจียงเหลียนเยวลูบหัวเจียงเยวซีเบาๆ แล้วเก็บเหรียญเข้ากระเป๋า
การกระทำนี้เองที่ทำให้เจียงเยวซีกะพริบตาแรงๆ ราวกับสายฟ้าฟาดผ่านม่านหมอกหนาในความคิด ทำให้นึกทุกอย่างออกในทันที
“จำได้แล้ว! หนูจำได้แล้ว!” เจียงเยวซียืนขึ้นตัวตรง
“หนูเห็นเหรียญนี้ที
