“นี่นี่นี่… นี่มันไม่ใช่เหรียญของมหาวิทยาลัยพิเศษอันดับหนึ่งแห่งต้าเซี่ยหรอกเหรอ?”
สวีเชอมองดูอย่างพินิจพิเคราะห์ซ้ำไปซ้ำมา รู้สึกว่ามันคุ้นตาขึ้นเรื่อยๆ
นี่มันเหมือนกับเหรียญที่หลี่ซือเหวยมอบให้เขาไม่มีผิด ราวกับว่าถูกหล่อมาจากแม่พิมพ์เดียวกัน
“เอ๋? เจ้ารู้เรื่องพวกนี้ด้วยเหรอ?”
เซียเติ้งมองดูสวีเชออย่างประหลาดใจและพูดว่า “เจ้าพูดถูก นี่คือเหรียญของมหาวิทยาลัยพิเศษอันดับหนึ่งแห่งต้าเซี่ยจริงๆ”
“นั่นหมายความว่าศิษย์พี่ของผม…”
สวีเชอค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกาย “เป็นศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยพิเศษอันดับหนึ่งแห่งต้าเซี่ยเหรอครับ!?”
“ถูกต้อง ศิษย์พี่ของเจ้าชื่อจวงเหยียน และตอนนี้เป็นศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยพิเศษอันดับหนึ่งแห่งต้าเซี่ย”
เซียเติ้งตอบตามตรงและเสริมว่า “ถึงแม้ว่าเขาจะเพิ่งได้เลื่อนตำแหน่งปีนี้ก็ตาม”
“พี่จวงเหยียน… ศาสตราจารย์…”
ขณะที่ชั่งน้ำหนักเหรียญหนักในมือ สวีเชอแอบถอนหายใจว่าโลกนี้ช่างมีเรื่องบังเอิญมากมายจริงๆ
เขาพาศิษย์ทั้งสามไปที่ถ้ำปีศาจเขาเก้ายอดด้วยจุดประสงค์เพื่อฝึกฝนพวกเธอ
แต่บังเอิญได้รับเหรียญจากศาสตราจารย์หลี่ซือเหวย หลังจากกลับมาจากถ้ำปีศาจเขาเก้ายอดไม่นาน เขาก็ได้รับเหรียญอีกอันจากศิษย์พี่จวงเหยียน
ที่สำคัญคือเหรียญทั้งสองอันนี้มาจากมหาวิทยาลัยพิเศษอันดับหนึ่งแห่งต้าเซี่ยทั้งคู่
“ดูเหมือนว่าผมจะมีวาสนากับมหาวิทยาลัยพิเศษอันดับหนึ่งแห่งต้าเซี่ยจริงๆ”
