ให้เขาดูศักดิ์สิทธิ์เหนือฟ้าเหนือดินยิ่งกว่าเดิม
นี่แหละคือ “เจินจวิน” ที่แท้จริง!
เจินจวิน!
ทว่าลวี่หยางกลับไร้คลื่นอารมณ์ เดิมฟ้าดินเมินเฉย บัดนี้เห็นเขารุ่งเรืองกลับรีบมาสร้างสัมพันธ์
‘เจ้าคนไร้ยางอาย!’
ลวี่หยางสบถในใจ พลางหมุนสายตากลับไปมองบรรพชนตระกูลอวิ๋นที่ถูกร่างอั้งเซียวครอบงำอีกครั้ง แล้วเผยรอยยิ้มอ่อนโยนออกมา
ทว่าอีกฝั่ง อั้งเซียวหาได้มีจิตเบิกบานไม่ ต้องยอมรับว่าการที่ลวี่หยางครองตำแหน่งมรรคผลทองคำเทียม ทำให้แผนการทั้งหมดของเขาปั่นป่วนเกินคาด ยิ่งไปกว่านั้นเพราะเป็นแก่นแท้ทองคำของหงยวิ๋นตำแหน่งมรรคผลทองคำเทียมนี้จึงพึ่งพาตะเกียงดับแสง!
หากเขาใช้พลังตะเกียงดับแสงย้อนเปลี่ยนดินเฉิน…
คิดถึงตรงนี้ สีหน้าอั้งเซียวก็มืดดำ ดินเฉินคือรากมรรคของเขา หากถูกย้อนกลับแล้ว ยังจะกล่าวถึงการเป็นจ้าววิถีได้อย่างไร
…บัดซบ!
ต้องยอมรับว่าเขาเริ่มร้อนรนแล้ว
ทว่าในฐานะเจินจวินชั้นครูแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์ เขารู้ซึ้งเพียงหนึ่ง — ต่อให้ร้อนใจเพียงใด ก็ห้ามให้ผู้อื่นมองเห็นจุดอ่อนโดยเด็ดขาด!
ดังนั้นแม้ในใจจะร้อนรนเพียงใด ภายนอกอั้งเซียวก็ยังหัวเราะเสียงดังออกมา
“สหายมรรค…”
“ไม่ต้องมากความ”
ยังไม่ทันให้อั้งเซียวได้ครุ่นคิดถ้อยคำ ลวี่หยางก็เอ่ยขึ้น “ข้ามีเวลาไม่มาก ขอให้สหายช่วยข้าสักเรื่อง อย่าปฏิเสธจะดีกว่า”
เพียงคำเดียว สีหน้าอั้งเซียวก็เปลี่ยนไป
ลวี่หยางเปิดเผยตรงๆ ว่าเวลาเหลือน้อย แม้จะเป็นกา
