งยหน้าขึ้นและยิ้มอีกครั้ง
“ศิษย์เอกของข้า ข้าอยากจะทดสอบเจ้าอีก เจ้าเห็นปัญหาในสัดส่วนของยาตัวนี้หรือไม่?”
ทันทีที่พูดจบ บรรยากาศก็ตกอยู่ในความเงียบ
ไม่นะ จะเริ่มอีกแล้วเหรอ?
สวีเชอกะพริบตาปริบๆ รู้สึกราวกับตกอยู่ในถ้ำโจรเหมือนเดิม
“ยานี่จะเป็นของเจ้าหลังจากทำเสร็จ”
เซียเติ้งไม่สนใจสีหน้าของสวีเชอเลย แค่ให้คำมั่นสัญญาต่อไป
“ได้ครับ ถ้าผมจำไม่ผิด สูตรยานี้มีส่วนผสมของอำพันเทียม ตามที่ผมรู้ราคาของอำพันเทียมไม่ได้ถูกเลย ผมคิดว่ามันเป็นการสิ้นเปลืองเปล่า”
สวีเชอรีบเข้าสู่สถานการณ์
“ดังนั้นผมคิดว่าเราสามารถใช้เขากวางในน้ำหนักเท่ากันแทนอำพันเทียมได้ วิธีนี้จะทำให้ต้นทุนยาลดลงครึ่งหนึ่ง แต่สรรพคุณจะไม่ลดลงมากนัก”
ตอนแรกเซียเติ้งยังสามารถรักษาความสงบได้ แต่พอฟังไปเรื่อยๆ เขาก็เริ่มพยักหน้าเป็นพักๆ และสุดท้ายก็พยักหน้าถี่ๆ เห็นได้ชัดว่าเขาเห็นด้วยกับคำพูดของสวีเชอ คราวนี้เขาไม่รอปรับอัตราส่วนของยาก่อนใส่เข้าเตาไฟฟ้าด้วยซ้ำ เขาหยิบสมุนไพรอีกไม่กี่อย่างมาจัดการ แล้วมองที่สวีเชออย่างคาดหวัง น้ำเสียงฟังดูตื่นเต้นเล็กน้อย
“ศิษย์เอกของข้า เจ้าเห็นปัญหาในสัดส่วนของยาตี้เป่าสามรสนี้หรือไม่?”
“เหมือนเดิม ข้าจะให้ยาหนึ่งเม็ดจากชุดนี้กับเจ้า” โดยไม่รอปฏิกิริยาของสวีเชอ เซียเติ้งก็รีบให้คำมั่นต่อ
“ได้ครับ”
ดวงตาของสวีเชอกะพริบ “สัดส่วนของส่วนผสมทั้งสิบสามชนิดในยานี้ดูไม่มีปัญหาใหญ่อะไร คุณสมบัติของส่วน
