“ร่างวิญญาณยา?!”
เมื่อได้ยินคำสำคัญนี้ น้ำเสียงของจวงเหยียนก็เปลี่ยนไปอย่างที่ไม่ค่อยเกิดขึ้น มันเหมือนสายฟ้าที่แหวกผ่านหมอกในความคิด ทำให้เขาเข้าใจทุกอย่างในทันที น้องชายร่วมสำนักจะด้อยกว่า ‘ร่างวิญญาณยา’ ได้อย่างไร? เพราะเขาก็คือ ‘ร่างวิญญาณยา’ นั่นเอง!
จวงเหยียนสูดหายใจลึก หัวใจเริ่มเต้นแรง
ถ้าน้องชายร่วมสำนักเป็น ‘ร่างวิญญาณยา’ นั่นหมายความว่าความสามารถของศิษย์น้องนั้นมีมากกว่าที่แสดงออกมาไม่ใช่เหรอ?
ในนิยายบำเพ็ญเซียน ร่างกายแบบนี้ไม่ใช่แค่พบในบุตรแห่งสวรรค์ แต่อย่างน้อยต้องเป็นที่สุดในบรรดาบุตรแห่งสวรรค์ทั้งหลายด้วย แม้แต่ในความเป็นจริงก็เกือบจะเหมือนกัน
‘ร่างวิญญาณยา’ เป็นสิ่งที่หายากในโลกของเภสัชกรปัจจุบัน และมีตำนานมากมายเกี่ยวกับ ‘ร่างวิญญาณยา’
ในตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมอาจารย์ถึงยอมละเมิดคำสัญญาและรับน้องชายร่วมสำนักเป็นศิษย์คนสุดท้าย จากความสามารถที่น้องชายร่วมสำนักแสดงออกมา มีเพียง ‘ร่างวิญญาณยา’ เท่านั้นที่อธิบายเรื่องทั้งหมดนี้ได้
เขาเกรงว่า จะไม่มีนักปรุงยาคนไหนปฏิเสธศิษย์ที่มี ‘ร่างวิญญาณยา’
“อาจารย์ ทำไม… ทำไมไม่บอกผมตั้งแต่แรก!”
หลังจากตกใจไปชั่วครู่ ใบหน้าของจวงเหยียนเต็มไปด้วยความน้อยใจ ถ้าเขารู้ก่อนหน้านี้ว่าน้องชายร่วมสำนักเป็น ‘ร่างวิญญาณยา’ เขาไม่มีทางไปที่โรงเรียนมัธยมพลังจิตอันดับหนึ่งแห่งเมืองเผิงก่อนแน่นอน
“ก็เจ้าไม่ได้ถาม” เซียเติ้งพูดเหมือนเดิมโดยไม
