อย่างน้อย
“แต่ไม่ต้องกังวลนะ เมื่อคุณก้าวขึ้นเป็นผู้มีพลังพิเศษระดับสี่ ผมจะยื่นเรื่องขอตำแหน่งอาจารย์ระดับสี่ให้คุณทันที คุณคิดว่ายังไง?”
หลิวซื่อเหวยมองเห็นความผิดหวังในดวงตาของสวี่เชอได้อย่างชัดเจน เขารีบตบอกตัวเองพร้อมให้คำมั่นสัญญา ด้วยนิสัยของเขาแล้ว เขาแทบจะไม่เคยใจเย็นขนาดนี้มาก่อน พูดตามตรงนี่เป็นครั้งแรกเลยด้วยซ้ำ สวี่เชอสร้างความประหลาดใจให้เขามากเกินไปจริงๆ ดูจากพรสวรรค์ที่แสดงออกมาจนถึงตอนนี้ อนาคตของเขานั้นไร้ขีดจำกัด
“เรื่องนี้…”
สวี่เชอจมอยู่ในภวังค์ความคิด คิ้วของเขาขมวดเป็นปมโดยไม่รู้ตัว แต่หลังจากลังเลไปสองสามวินาที เขาก็ตัดสินใจและส่ายหน้าอย่างหนักแน่น “ขอบคุณศาสตราจารย์หลิวที่ชื่นชม แต่ผมขอปฏิเสธดีกว่าครับ”
“ทำไมละครับ? คุณไม่อยากเข้าทำงานที่มหาวิทยาลัยพิเศษอันดับหนึ่งของเอเชียเหรอ? นั่นเป็นความฝันของอาจารย์หลายคนเลยนะที่จะได้ทำงานที่นั่น” น้ำเสียงของหลิวซื่อเหวยสูงขึ้นหลายระดับ ความประหลาดใจในน้ำเสียงก็ไม่ได้ปิดบังเลย
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของสวี่เชอค่อยๆ แน่วแน่ขึ้น และเสียงของเขาสงบนิ่งแต่ทรงพลัง
“เป้าหมายของผมคือการเข้ามหาวิทยาลัยพิเศษอันดับหนึ่งของเอเชียมาตลอด แต่ผมอยากเป็นอาจารย์มากกว่าผู้ช่วยสอนครับ”
ประโยคง่ายๆ นี้แสดงจุดยืนได้อย่างชัดเจน เมื่อได้ยินเช่นนั้นดวงตาของหลิวซื่อเหวยวาววับ เขามองสวี่เชออย่างพินิจพิเคราะห์ก่อนพูดว่า “ได้ ผมเข้าใจแล้ว”
แม้สว
