“มัน… ลาเหรอ?”
ไม่รู้ทำไมสายตาของสวี่เชอถูกดึงดูดไปที่สัตว์ประหลาดตรงหน้าทันที จนถึงขั้นไม่สนใจหน้าผากที่เปล่งประกายวิบวับของคนพูดด้วยซ้ำ สัตว์ตรงหน้าช่างดึงดูดสายตาจนอดไม่ได้ที่จะสนใจ บรรยายด้วยประโยคเดียวก็คือ—สง่างามเกินใคร!
แม้จะเป็นเพียงสัตว์ แต่มันกลับชูคอสูงด้วยแววตาดูแคลนและแผ่กลิ่นอายของความหยิ่งยโส
เมื่อเทียบกันแล้ว ชายหัวล้านที่นั่งคร่อมอยู่บนหลังมัน กลับดูไม่โดดเด่น ร่างกายเรียบๆ สงบเสงี่ยม ดูเหมือนคนรับใช้มากกว่าเจ้านายเสียอีก ในตอนนี้ชายหัวล้านขมวดคิ้ว สีหน้าค่อยๆ แข็งค้างราวกับภาพวาดที่หยุดนิ่ง
ภายในเสี้ยววินาที สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากแข็งทื่อเป็นตกใจ ยิ่งกว่าตอนที่เห็นสวี่เชอที่มีคุณลักษณะในระดับสามขั้นเก้าเสียอีก
ตึก! ตึก! ตึก!
หลี่ซือเหวยหันหน้าที่แข็งทื่อมองไปที่ ‘ไป๋เสวี่ย’ หัวใจค่อยๆ เต้นเร็วขึ้น “แย่แล้ว!”
ไป๋เสวี่ย ตามตำนานว่ากันว่าในตระกูล ‘อูจุย’ มีเลือดของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์โบราณอยู่ ไม่มีทางพิสูจน์ได้ว่ามันมีเลือดของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์จริงหรือไม่ แต่ลักษณะของสิ่งมีชีวิตนี้ยังคงอยู่ในฐานะผู้นำ ไป๋เสวี่ยก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น และมีรูปร่างหน้าตาประหลาดพอสมควร ตอนนี้เกล็ดสีดำและเขาของมันซีดจางลง มันจึงดูคล้ายลาอยู่บ้าง ด้วยเหตุนี้ไป๋เสวี่ยจึงเกลียดที่สุดเวลามีคนบอกว่ามันดูเหมือนลา
ถึงขนาดที่ว่าถ้าใครพูดคำว่า ‘ลา’ ต่อหน้ามัน มันจะโกรธเกรียวและคลุ้มคลั่งทันที!
แม้แต่เจ้า
