จะแกล้งทำเป็นไม่เคยเห็นนาย…”
ก่อนที่ลุงหลิวจะพูดจบก็มีเสียง ‘ผลัวะ’ อีกครั้ง สวี่เชอตอยปากลุงหลิวซ้ำอีก ลุงหลิวเอามือที่สั่นเทาปิดปากอย่างทรมาน พูดอะไรไม่ออก
“อือ… ออ…”
“ว่าไง?” สวี่เชอต่อยอีกครั้ง ผัวะ!
“อะ… ออ…”
“ฉันอะไร?” สวี่เชอโจมตีจากทั้งสองด้าน
“ฉัน… พูดแล้ว ฉันพูดแล้ว…”
“พูดอะไร?”
“อือ…”
“บอกแล้วไงว่าอย่า! บอกแล้วไงว่าอย่า!” แขนของสวี่เชอกลายเป็นเครื่องตอกเสาเข็มที่ใช้หน้าของลุงหลิวเป็นฐาน
“อัก… อย่าตี! ฉันจะบอกทุกอย่าง…”
ในตอนนี้ลุงหลิวอยู่ในสภาพมึนงงไปแล้ว เขาไม่สนใจเรื่องหน้าตาอีกต่อไปและกลัวถูกต่อยซ้ำอีก อย่างไรก็ตามสวี่เชอดูเหมือนจะไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น เขายังคงเงียบและทำแค่ชกต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งแขนของเขารู้สึกเมื่อยเล็กน้อย เขาจึงสะบัดแขนและสะบัดข้อมือ เลือดสีแดงเข้มค่อยๆ หยดลงมา เพิ่มความรู้สึกประหลาดให้กับบุคลิกของสวี่เชอ
“แฮก… แฮก…”
หน้าอกของลุงหลิวกระเพื่อมอย่างรุนแรงขณะที่พยายามหายใจ ส่งเสียงเหมือนเครื่องเป่าลมเก่าๆ ใบหน้าบิดเบี้ยวจนไม่มีเค้าโครงใบหน้าเดิม รอยเลือดสดๆ ยังคลุมทับรอยเลือดเก่าที่มีอยู่ สถานการณ์น่าเวทนาจนแม้แต่แม่ของเขาเองก็คงจำเขาไม่ได้แล้วในตอนนี้
“ปล่อยฉันไปเถอะ… ฉันจะบอกนายทุกอย่างเอง…”
ความภาคภูมิใจของลุงหลิวถูกทำลายลงในที่สุด
“หืม?”
น้ำเสียงของสวี่เชอเปลี่ยนไป เขาส่ายหน้าอย่างเย็นชา
“ฉันไม่ต้องการหรอก”
การปราบปรามองค์กรอาชญากรรมต้องใช้หลักฐา
