น้ำเสียงนิ่งสงบมาก แม้สวี่เชอจะมีอารมณ์มั่นคงแต่ลุงหลิวรู้สึกถึงความกดดันอันรุนแรง เขาไม่สงสัยเลยว่าสวี่เชอจะฆ่าเขาจริงๆ
“ฉันผิดจริงๆ ปล่อยฉันไปเถอะ! ได้โปรด! ฉันมีเงินนะ! เงินของฉันทั้งหมดอยู่ในเว็บมืด ไม่มีใครหาเจอแน่ ถ้านายปล่อยฉันไป ฉันจะให้นายทั้งหมด!”
ไม่สนใจความเจ็บปวดที่แสบร้อนในอก ตอนนี้ลุงหลิวมีความคิดเดียวเท่านั้น นั่นคือต้องรอดชีวิตไปให้ได้!
“อืม? เว็บมืดเหรอ?” ดวงตาของสวี่เชอวาววับ “มีเท่าไรล่ะ?”
“ห้าล้าน! ห้าล้านจริงๆ!” ลุงหลิวพูดอย่างตื่นเต้น “แค่นายปล่อยฉันไป เงินห้าล้านนั้นจะเป็นของนายทั้งหมด!”
“ห้าล้าน? ซื้อยาขยายเส้นลมปราณก็ได้แค่สองเม็ดเอง”
เมื่อได้ยินตัวเลขนี้ สวี่เชอพึมพำกับตัวเอง ไม่อาจซ่อนความผิดหวังในดวงตา
“นายพูดว่าอะไรนะ?”
สวี่เชอส่ายหัว เสียงของเขาเหมือนปีศาจที่มาเร่งเอาชีวิต “คุณไม่จำเป็นต้องรู้หรอก”
พริบ!
ลุงหลิวสะดุ้งแล้วจู่ๆ ก็รู้สึกเย็นวาบที่หน้าอก มีเสียงแหลมคมดังแทรกผ่านอากาศ วินาทีต่อมาเขารู้สึกเจ็บที่หน้าอกราวกับมีบางอย่างแทงทะลุเข้าไป ภาพสุดท้ายที่พร่ามัวคือแขนข้างหนึ่งแทงลึกเข้าไปในหัวใจเขา!
“แก… นายกล้า…”
เลือดสีแดงคล้ำพุ่งออกจากลำคอ พลั่ก!
ลุงหลิวในชุดคลุมล้มลงกับพื้นและเสียชีวิต….
