ข้าใจว่าเป็นเป้สะพาย ส่วนคนที่ไม่รู้อาจคิดว่าเป็นถังขนาดใหญ่…
โชคดีที่เจียงเยวซีได้ทะลวงถึงระดับหนึ่ง ขั้นแปดแล้ว ไม่อย่างนั้นอาจจะแบกเป้ใหญ่ขนาดนั้นไม่ไหว คำพูดของเจียงเยวหลี่ดึงดูดความสนใจของสวี่เชอทันที เขาหยุดเดินและจ้องมองเป้ขนาดใหญ่เกินจริงของเจียงเยวซี สวี่เชอยกมือกุมหน้าผากอย่างหมดหนทาง
“พวกเรามาฝึกต่อสู้จริง ไม่ได้มาพักผ่อน เธอเอาอะไรมาบ้างเนี่ย? หวังว่าคงไม่ได้เอาของไร้ประโยชน์มานะ” เขารีบออกมาจนไม่มีเวลาถาม แต่ก็รู้สึกอยากรู้อยากเห็นพอสมควร
“จะไร้ประโยชน์ได้ยังไง? ทุกอย่างที่ฉันเอามามีประโยชน์ทั้งนั้นนะ!” เจียงเยวซีปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด
สวี่เชอไม่พูดอะไร เพียงแค่จ้องมองเจียงเยวซี เจียงเยวหลีและเย่ชวงเยว่ก็ทำเช่นเดียวกัน คำว่า ‘ไม่เชื่อ’ แทบจะสลักอยู่บนใบหน้าของทั้งสามคน เจียงเยวซีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “ทุกคนไม่เชื่อฉันเหรอ!”
ไม่มีใครพูดอะไร เจียงเยวหลี่เหยียดยิ้ม “ไม่เห็นชัดอยู่แล้วหรือไง?”
ความผิดหวังวาบผ่านใบหน้าของเจียงเยวซี “อืม… ในเมื่อทุกคนไม่เชื่อ งั้นฉันจะพิสูจน์ให้ดู ถ้ามันใช้ได้ พวกคุณต้องขอโทษฉันนะ!”
หลังจากพูดจบ เสียงปังก็ดังขึ้นเมื่อกระเป๋าเป้ของเจียงเยวซีกระแทกพื้น ทันทีที่เธอเปิดซิปกระเป๋า ขวดพลาสติกใบหนึ่งก็ตกลงมา
ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ! ทุกสายตาจับจ้องไปที่ขวดพลาสติกทันที
“เธอบอกว่าทุกอย่างที่เธอเอามามีประโยชน์ แล้วขวดพลาสติกใบนี้คืออะไร?” เจียงเยวหลี่คว้าข
