และรีบห้ามเธอไว้ “เธอพูดได้ดีมาก แต่ไม่ต้องพูดอีกแล้วล่ะ” เจียงเยวซีพูดมาตั้งนานแล้วแต่ของในเป้ยังไม่ถึงหนึ่งในสามด้วยซ้ำ ถ้าปล่อยให้พูดต่อคงมืดก่อนพูดจบแน่
สวี่เชอสูดหายใจลึก กำและคลายมือแล้วตัดสินใจทันที “เลี่ยมม่วง พาเลี่ยมขาวไปที่ฐานเสบียงหน่อย!” สวี่เชอเสริมขึ้นทันทีว่า “กระเป๋าเป้ไม่รวมอยู่ในดีลนะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของเจียงเยวหลีและเย่ชวงเยว่ก็เป็นประกายขึ้นมาทันที โดยเฉพาะเจียงเยวหลี่ที่เริ่มจับทางได้แล้ว เจียงเยวซีตกใจ “ไม่นะ อย่าเข้ามา!”
“ได้!” แต่เมื่อเผชิญหน้ากับรุ่นพี่และพี่สาวแท้ๆ เธอก็ไม่มีกำลังต้านทานเลย แม้จะถูกลากเข้าไปในฐานจัดเก็บเสบียงแล้ว เสียงร้องของเจียงเยวซีก็ยังคงดังอยู่ “ไม่นะ ไม่เอา! นั่นสมบัติของฉันทั้งนั้นเลยนะ!~”
เพียงไม่กี่นาทีหลังจากที่สวี่เชอและศิษย์ของเขาเข้าไปในฐานจัดเก็บเสบียง ร่างในชุดคลุมก็เดินตามเข้าไป ไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของร่างนั้นได้ชัดเจน เพราะผ้าคลุมกว้างปกปิดทั้งร่างและใบหน้าไว้หมด การแต่งกายแบบนี้เป็นเรื่องปกติในฐานจัดเก็บเสบียง จึงไม่ได้ดึงดูดความสนใจจากผู้คนรอบข้าง
บางครั้งเมื่อลมพัดเสื้อคลุมขึ้น ก็เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอย ถ้าใบหน้านี้ปรากฏในเมืองคงจะถูกจำได้ทันที คนคนนี้ชัดเจนว่าคือลุงหลิว ที่มักจะติดตามอยู่ข้างหลิวป๋อ!
