ลงอีกครั้ง “น่าเสียดายที่มันหมดไปแล้ว…”
ดวงตาของเซียเติ้งกลอกไปมา มุมปากพลันยกขึ้น “ถ้าเจ้าอยากได้จริง ก็มีวิธีอยู่”
“วิธีอะไร?” สวี่เชอตอบสนองอย่างรวดเร็ว
“เอ้า เจ้าลืมไปแล้วเหรอว่าข้าเป็นผู้คิดค้นยาขยายเส้นลมปราณ” เซียเติ้งถอดเสื้อคลุมที่สกปรกทิ้งไป ยืดอกชูคอพูด “ถ้าเจ้าต้องการยาขยายเส้นลมปราณ ก็แค่ปรุงขึ้นมาใหม่ไม่ใช่เหรอ?”
แม้เสียงจะไม่ดัง แต่มันเหมือนสายฟ้าฟาดลงมาในหูของสวี่เชอ ขับไล่ความสงสัยทั้งหมดในใจเขาทันที ใช่แล้ว ผู้คิดค้นก็อยู่ตรงนี้ ทำไมไม่ลงมือปรุงยาเลยล่ะ! ยาเม็ดที่เพิ่งทำใหม่ยังร้อนๆ จะอร่อยกว่ายาที่เก็บไว้นานไหมนะ?
สวี่เชอรู้สึกตื่นเต้น แต่เมื่อมองไปรอบห้องที่รกระเกะระกะ สีหน้าของเขาก็หยุดชะงัก ห้องตรงหน้าดูไม่เหมือนสถานที่สำหรับปรุงยาเลยสักนิด
“คิดอะไรอยู่? ห้องปรุงยาไม่ได้อยู่ที่นี่ ตามข้ามา” เซียเติ้งโบกมือแล้วเดินนำออกไป
สวี่เชอข่มความอยากรู้อยากเห็นเอาไว้แล้วรีบวิ่งตามไป หลังจากเดินวนไปวนมาหลายรอบ ในที่สุดเซียเติ้งก็มาหยุดที่หน้าห้องหนึ่ง
ต่างจากห้องอื่น ประตูห้องนี้เหมือนกับห้องเอกซเรย์คอมพิวเตอร์ในโรงพยาบาลไม่มีผิด มีป้ายแขวนอยู่ในตำแหน่งที่เด่นที่สุดเหนือประตู เขียนว่า ‘นี่คือพื้นที่ผลิตยา ห้ามเข้าใกล้’
[ติ๊ง~ ยืนยันตัวตนแล้ว กำลังเปิด]
พร้อมกับเสียงอิเล็กทรอนิกส์ ประตูห้องปรุงยาก็ค่อยๆ เปิดออก สวี่เชอมองอย่างอยากรู้อยากเห็น แต่กลับไม่เห็นอะไรเลย เห็นแค่ทา
