ยามพลบค่ำ แสงอาทิตย์ยามเย็นละลายกลายเป็นสีทอง ในห้องรับแขกของคฤหาสน์ตระกูลเจียง ที่ภูเขาหยุนหลงชานเมืองทางใต้
“ครับลุงตง ผมเข้าใจแล้ว ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร มันไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก ผมจะหาทางแก้เอง ลาก่อนครับ”
หลังจากวางสาย รอยยิ้มบนใบหน้าของเจียงเทียนหยางค่อยๆ จางหาย และริ้วรอยที่หางตาเริ่มปรากฏขึ้น เฮ้อ~ เจียงเทียนหยางถอนหายใจเบาพลางส่ายหน้า
“ทำไมถึงถอนหายใจล่ะ?”
เจียงเหลียนเยวที่เพิ่งกลับมาถึงบ้านขมวดคิ้วเล็กน้อยราวกับงุนงงไปหมด เธอเพิ่งกลับมาถึงบ้านก็เห็นเจียงเทียนหยางกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ ใช้เวลาคุยกว่าสิบนาทีก่อนจะวางสาย
“ยาขยายเส้นลมปราณหาซื้อไม่ได้แล้ว” เจียงเทียนหยางถอนหายใจ “จื่อ ไม่นึกเลยว่ายาขยายเส้นลมปราณจะหาซื้อยากขนาดนี้”
“ยาขยายเส้นลมปราณ?” เจียงเหลียนเยวทวนคำเบาๆ แล้วน้ำเสียงก็สูงขึ้น “พี่ไปหาซื้อยาขยายเส้นลมปราณจริงๆ เหรอ?”
“แน่นอน เพราะฉันอยากช่วยอาจารย์สวี่เชอ แต่น่าเสียดายที่อยากซื้อก็ซื้อไม่ได้แล้ว แม้แต่บริษัทยาฮาร์บินก็ไม่มีของในสต็อกเหลือเลย”
เจียงเทียนหยางพูดอย่างกลั้นขำไม่อยู่ “ในที่สุดก็หาที่ที่จะซื้อยาขยายเส้นลมปราณได้ แต่รู้ไหมเกิดอะไรขึ้น? ไม่มีใครจะสนใจพี่เลย”
ดวงตาของเจียงเหลียนเยว ยิ่งเต็มไปด้วยความสงสัย “หืม?” แม้เธอจะไม่พูดอะไรแต่สีหน้าก็แสดงออกชัดเจน
“มันเป็นแบบนี้ พี่ใช้เส้นสายหาจนรู้ว่ามีเภสัชกรระดับเจ็ดคนหนึ่งในเมืองเผิงที่กำลังดูแลครอบครัวอยู
