เจียงเหลียนเยว่มองเจียงเทียนหยางอย่างเงียบ ๆ “ฉันรู้ว่าพี่กำลังคิดอะไร แต่สิ่งที่พี่ไม่รู้ก็คือ สวี่เช่อใช้เงินส่วนตัวช่วยเย่ซวงเยว่ซื้ออาหารเลือดระดับสูงขั้นสาม พี่ก็รู้ว่าอาหารเลือดระดับสูงขั้นสามนั่นแพงแค่ไหน อาจารย์ที่ทำแบบนี้ได้จะเป็นคนรักเงินได้ยังไง?”
ดวงตาของเจียงเทียนหยางเบิกกว้าง “สวี่เช่อเป็นคนแบบนั้นจริง ๆ เหรอ?”
“ก็เยว่หลี่กับเยว่ซีนั่นแหละที่พูดเอง”
เฮือก…
เจียงเทียนหยางอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้า การประเมินของเขาที่มีต่อสวี่เช่อพุ่งสูงขึ้นอีกระดับ
ยากที่จะหาคนที่ทำแบบนี้เพื่อศิษย์ในสังคมปัจจุบัน
“ด้วยความสามารถและอุปนิสัยที่โดดเด่นขนาดนี้ พี่ตัดสินใจแล้วว่าจะเอาเขามาเป็นน้องเขย!”
ดวงตาของเจียงเทียนหยางเป็นประกาย เขาพึมพำเบา ๆ
“พี่พึมพำอะไรอยู่น่ะ? พูดอะไรฟังไม่ถนัด” เจียงเหลียนเยว่จ้องเจียงเทียนหยางอย่างสงสัย
“ฮ่า ๆ ไม่มีอะไรหรอก พี่แค่ชื่นชมการกระทำของอาจารย์สวี่เช่อมาก ๆ เท่านั้นเอง!”
