ถึงก่อนหน้านี้เขาแค่สงสัยอย่างหนัก ตอนนี้เขาแทบจะยืนยันได้แล้ว
สวี่ต้าชุนต้องกำลังปิดบังอะไรบางอย่างแน่นอน
หลังจากคิดได้แบบนี้ ความคิดของสวี่เช่อก็เปลี่ยนไป
เขานึกถึงภาพที่สวี่ต้าชุนพูดกับตัวเองต่อหน้ารูปของแม่ตอนกลับบ้านครั้งที่แล้วอย่างรวดเร็ว และเขาก็เข้าใจบางอย่างทันที
เขาคงได้ยินไม่ผิดแน่ สิ่งที่สวี่ต้าชุนพูดตอนนั้นน่าจะเป็นคำว่า ‘ความจริง’ แทนที่จะเป็น ‘กลิ่นหอมจัง!’
“ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ ๆ เลย!”
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ สวี่เช่อก็ลุกขึ้นทันที โดยไม่มีคำถามใด ๆ ในหัวอีกต่อไปแล้ว
ตึง ๆ
เขารีบวิ่งไปที่ห้องครัวโดยไม่สนใจสิ่งที่อยู่รอบข้าง
ก๊อก ๆ
“พ่อออกมาเร็ว ๆ ผมมีเรื่องจะถาม”
“อย่าทำเป็นไม่ได้ยินนะ ผมเห็นแล้วว่าอยู่”
“พ่อครับ! อย่าแอบอยู่ในนั้นเงียบ ๆ ผมรู้ว่าพ่ออยู่ในนั้น!”
อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าสวี่เช่อจะตะโกนดังแค่ไหน สวี่ต้าชุนก็ทำเป็นไม่ได้ยินต่อไป
หน้าผากของสวี่เช่อปรากฏเส้นสีดำขึ้นมาทันที
“พ่อครับ ถ้าพ่อไม่ออกมา ผมจะทุบบ้านเราทิ้งเลยนะ”
หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าสวี่ต้าชุนยังไม่ขยับเขยื้อน สวี่เช่อจึงแค่นเสียงเย็นชาและใช้ไม้ตายของเขา
