“พ่อ ความจริงผมได้ยินทุกอย่างที่พ่อพูดกับภาพครอบครัวตอนที่ผมกลับบ้านครั้งที่แล้วนะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สวี่ต้าชุนที่อยู่ในครัวก็สะดุ้งทั้งตัวราวกับเป็นปฏิกิริยาสะท้อนกลับ
หูของเขาไม่หนวกอีกต่อไปและขาก็ไม่ปวดอีกแล้ว
เขารีบเปิดประตูครัวและโผล่หัวออกมาทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ “หมายความว่าลูกรู้ทุกอย่างงั้นเหรอ?”
สวี่เช่อไม่แสดงท่าทีผิดปกติใด ๆ “ใช่แล้วครับ ความจริงทั้งหมดนั่นแหละ”
สีหน้าของสวี่ต้าชุนแข็งค้างทันที และมุมปากของเขาสั่นอย่างรุนแรงหลายครั้ง
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง สวี่ต้าชุนก็ทำหน้าเศร้าและถอนหายใจ
“ช่างมันเถอะ ในเมื่อรู้ทุกอย่างแล้ว พ่อก็จะไม่ปิดบังอีกต่อไป พ่อเคยสัญญากับแม่ของลูกว่าจะไม่บอกอะไรและปล่อยให้ลูกใช้ชีวิตอย่างมีความสุขไปตลอดชีวิตที่เหลือ”
