บทที่ 437 หงยวิ๋น…คือท่านสินะ!
เจียงซี — ทันทีที่เหล่าภิกษุพร้อมใจกันก้มกราบ เสียงระฆังขานกังวานก็พลันดังมาจากสุดขอบฟ้า ที่ใดที่เสียงนั้นลอดผ่าน แสงทองพลันไหลรินดุจสายน้ำ พลังมงคลแผ่ซ่าน พลันปรากฏนิมิตนานานับไม่ถ้วน
ณ สุดปลายฟ้า เหล่าเมฆมงคลนับหมื่นก้อนรวมตัวก่อเป็นผืนหนา กลางหมู่เมฆเผยให้เห็นพุทธวิหารใหญ่โตเพียงภูผามหึมา ภายในมีเหล่าสงฆ์เดินขวักไขว่ บ้างสาธยายพระธรรม บ้างสนทนาธรรม เสียงสวดพระสูตรกับระฆังดังประสาน กล่อมเข้าสู่โสตประสาทของลวี่หยาง และอยู่เคียงข้างร่างของท่านเจินเหรินปราบมาร
“โครม!”
เสียงระฆังดังถึงแปดสิบเอ็ดครั้ง แต่ละครั้งดังประหนึ่งฆ้อนเหล็กกระแทกลงตรงกลางจิต ให้ลวี่หยางพลันเผลอเกิดความคิดพิกลขึ้นมาในหัว—‘อมิตาภพุทธ…ให้ตายเถอะ!’
“แคร้ง แคร้ง!”
ชั่วพริบตาเดียวเจตจำนงแห่งกระบี่ภายในก็กระเพื่อมตื่นขึ้นเอง กวาดล้างเสียงสวดพุทธะที่ก้องอยู่ในใจให้หายสิ้น ทำให้ลวี่หยางฉับพลันได้สติอีกครั้ง เหงื่อเย็นไหลซึมทั่วแผ่นหลัง
“ช่างเป็นสิ่งอัปมงคลนัก!”
หากเปลี่ยนเป็นเจินเหรินขั้นวางรากฐานผู้มีกำลังอ่อนกว่าอยู่ ณ ตำแหน่งนี้ เกรงว่าบัดนี้คงจะปลื้มปิติยินดี เข้าถือเพศเป็นสาวกแห่งแดนสุขาวดี และกลายเป็นอรหันต์ผู้พิทักษ์ของที่นี่ไปแล้ว
กระทั่งเพียงเท่านี้…ยังมิใช่พลังทั้งสิ้นของเสียงพุทธะเสียด้วยซ้ำ ความอัศจรรย์ “การโปรดสัตว์” ที่น่าสะพรึงนั้น แทบเก้าส่วนสิบล้วนเทลงสู่ร่างของท่านเจินเห
