สวี่ต้าชุนถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่พอหันหลังกลับมาก็ต้องสะดุ้งตกใจ
จู่ ๆ ก็มีลูกตาสองข้างปรากฏอยู่นอกประตูกระจกฝ้า
พอมองใกล้ ๆ ก็เห็นว่าเป็นของสวี่เช่อ
“คุณลุงสวี่ แพนเค้กไข่เสร็จหรือยังครับ? ผมหิวจะแย่แล้วนะ”
สวี่เช่อตบท้องอย่างเกินจริง พลางมองโทรศัพท์ไปด้วยอย่างจงใจ
“ดี ๆ ดีมาก”
สวี่ต้าชุนวางโทรศัพท์ลงอย่างแนบเนียน แล้วพลิกแพนเค้ก
“อาหารที่โรงเรียนไม่ได้เรื่องเลยสินะ ดูสิว่าลูกหิวขนาดไหน”
สามนาทีต่อมา
แพนเค้กไข่ที่มีแพนเค้กสามชิ้น ไข่สองฟอง เนื้อหมู พริก มันฝรั่ง และสาหร่ายหั่นฝอย ก็ถูกอบเสร็จสด ๆ ร้อน ๆ
“เยี่ยมมาก กินตอนร้อน ๆ เลย กินให้อิ่มเลยนะ ถ้าไม่พอยังมีอีกอันในหม้อ”
สวี่ต้าชุนยื่นแพนเค้กไข่ให้สวี่เช่ออย่างมีความสุข
“ดี! ดีมากเลย! เยี่ยมมาก!”
สวี่เช่อชูนิ้วโป้งให้พร้อมกับคำชมสูงสุด
“แน่นอนอยู่แล้ว ไม่เห็นเหรอว่าใครเป็นคนทำ?”
รอยยิ้มบนใบหน้าของสวี่ต้าชุนยิ่งกว้างขึ้น และดูเหมือนร่างกายจะยืดตรงขึ้นอีก
“คุณลุงสวี่ ตอนนี้ผมเป็นอาจารย์ระดับสามแล้วนะ”
สวี่เช่อพูดขึ้นมาอย่างกะทันหันระหว่างที่กำลังกินอย่างตะกละตะกลาม
“หา?”
